بررسی جایگاه عشق و رهایی از «من» در هفتاد و هشتمین نشست شرح «منطقالطیر»
دکتر قربان ولیئی در این نشست، عشق را نیروی محرک سلوک عرفانی دانست و با اشاره به جایگاه عنصر «آتش» در ابیات عطار، اظهار کرد: عشق همان نیرویی است که انسان را از سکون بیرون میآورد، به حرکت وامیدارد و تعلقات او را میسوزاند تا زمینه دگرگونی و رشد معنوی فراهم شود.
وی با تفسیر ابیات این بخش، ویژگیهای عاشق را «گرمرویی»، «سوزندگی»، «سرکشی» و رهایی از عافیتطلبی برشمرد و افزود: عاشق حقیقی بیش از آنکه در اندیشه نتیجه و مصلحت باشد، همه هستی خود را در راه معشوق نثار میکند.
این استاد دانشگاه در ادامه، با تشریح مفهوم «سوختنِ منیت» در اندیشه عطار، بیان کرد: ریشه بسیاری از رنجها و اندوههای انسان، دلبستگی به «من» است و تا این خودبینی در آتش عشق نسوزد، رهایی و آرامش حقیقی حاصل نخواهد شد.
دکتر ولیئی همچنین با اشاره به تفاوت عشق عرفانی و اباحهگری، تأکید کرد: مقصود عطار از یکسان شدن نیک و بد، عبور از ارزشهای الهی نیست؛ بلکه رهایی سالک از قضاوتهای عرفی و دلبستگی به نگاه دیگران است، در حالی که شریعت همچنان جایگاه خود را حفظ میکند.
وی در پایان، با شرح ابیات پایانی این بخش، «پاکبازی»، دلکندن از تعلقات و طلب وصال الهی در همین دنیا را از مهمترین ویژگیهای عاشق برشمرد و گفت: در نگاه عطار، عشق حقیقی با سوختن «من»، بخشندگی، شادمانی و حضور در محضر حق معنا پیدا میکند.
سلسله نشستهای شرح و تفسیر منظومه «منطقالطیر» عطار نیشابوری با حضور دکتر قربان ولیئی، به همت دفتر پاسداشت زبان فارسی و حوزه هنری استان زنجان برگزار میشود.