سلوک؛ راهِ شنیدن نیست، راهِ شدن است؛

تبیین هفت وادی مسیر حق در هفتاد و یکمین نشست عطارخوانی زنجان

تبیین هفت وادی مسیر حق در هفتاد و یکمین نشست عطارخوانی زنجان
هفتاد و یکمین نشست عطارخوانی در حوزه هنری زنجان با حضور دکتر قربان ولیئی، عضو هیئت علمی دانشگاه زنجان، برگزار شد. در این جلسه، این نکته واکاوی شد که سلوک در منطق‌الطیر نه یک مسیر شنیداری، بلکه سفری برای استحاله وجودی است.
دوشنبه ۱۸ خرداد ۱۴۰۵ - ۲۳:۳۴
کد خبر :  ۳۵۴۷۷۸

دکتر قربان ولیئی در ادامه‌ی شرح منظومه عرفانی منطق‌الطیرعطار نیشابوری، به بررسی و تحلیل ابیات ۳۲۴۶ تا ۳۲۵۶ پرداخت و با رویکردی عرفانی‌ادبی، مفهوم «هفت وادی» را به‌عنوان نقشه‌ی راه سلوک معنوی تبیین کرد. در این بخش از اثر عطار، مسیر حرکت سالک از آغاز جست‌وجو تا رسیدن به مرحله‌ی محو و فنا، در قالب هفت منزل یا وادی به تصویر کشیده شده است.

در آغاز این ابیات، بر دشواری و پرمخاطره بودن راه حقیقت تأکید می‌شود. مرغانِ داستان از طولانی بودن این مسیر و ناآشنایی با فرجام آن سخن می‌گویند، اما پاسخ عطار این است که حقیقتِ این راه را نمی‌توان از دور و با شنیدن وصف آن دریافت. این مسیر، راهی است که تنها با قدم گذاشتن در آن و عبور از مراحلش شناخته می‌شود؛ از همین‌رو، تجربه‌ی مستقیم، شرط اصلی درک آن است.

عطار در ادامه، هفت وادی سلوک را معرفی می‌کند: وادی طلب، وادی عشق، وادی معرفت، وادی استغنا، وادی توحید، وادی حیرت و وادی فقر و فنا. هر یک از این مراحل، نشانه‌ای از دگرگونی تدریجی انسان در مسیر قرب الهی است. سالک در وادی طلب، جوینده‌ی حقیقت می‌شود؛ در وادی عشق، از حسابگری عقلانی فراتر می‌رود؛ در وادی معرفت، به شناختی شهودی دست می‌یابد؛ در وادی استغنا، از غیر بی‌نیاز می‌شود؛ در وادی توحید، همه‌چیز را در پرتو یگانگی حق می‌بیند؛ در وادی حیرت، در برابر عظمت بی‌کران الهی به شگفتی و سکوت می‌رسد؛ و سرانجام در وادی فقر و فنا، خویشتنِ محدود خود را در حقیقت مطلق محو می‌کند.

یکی از نکات مهم این بخش، تأکید بر این معناست که کسی که به انتهای این راه می‌رسد، دیگر بازگشتی به صورت پیشین ندارد. سالک در این مسیر، تنها از مکانی به مکان دیگر منتقل نمی‌شود، بلکه وجود او دگرگون می‌گردد. به همین دلیل، آن‌کس که در کشش حقیقت قرار گیرد، همچون قطره‌ای که در دریا می‌افتد، از مرزهای فردیت فراتر می‌رود و به قلزم بی‌کران بدل می‌شود.

دکتر ولیئی در شرح این ابیات بر این نکته نیز تأکید داشت که هدف عطار از طرح هفت وادی، صرفاً تقسیم‌بندی یک سفر معنوی نیست؛ بلکه نشان دادن سیر تحول انسان از خودبینی به خدا‌بینی است. در این نگاه، سالک هرچه پیش‌تر می‌رود، از تعلقات ظاهری، دانسته‌های محدود و خودِ موهوم فاصله می‌گیرد و به حقیقتی نزدیک می‌شود که در آن، سخن گفتن از راه جای خود را به تجربه‌ی بی‌واسطه‌ی حضور می‌دهد.

در واقع، منطق‌الطیر در این بخش یادآور می‌شود که راه عرفان، راهِ شنیدن و گزارش‌پذیر بودن نیست، بلکه راهِ سلوک، سوختن و شدن است. از همین‌رو، هفت وادی در این منظومه نه‌تنها مراحل یک سفر رمزی، بلکه مراتب تکامل روح انسان در مسیر وصال به حق به شمار می‌آیند.

گفتنی است این نشست، عصر یکشنبه ۱۷ خرداد ۱۴۰۵ با حضور جمعی از علاقه‌مندان ادبیات عرفانی و پژوهشگران حوزه فرهنگ و ادب در حوزه هنری زنجان برگزار شد و به شرح و بررسی ابیات ۳۲۴۶ تا ۳۲۵۶ منظومه «منطق‌الطیر» اثر شیخ فریدالدین عطار نیشابوری اختصاص داشت.

ارسال نظر