در هفتادمین نشست عطارخوانی، ابعاد عرفانی بلا، جراحت و داغ دل واکاوی شد

دکتر ولیئی در ابتدای جلسه، با تأکید بر اینکه جهان در سنت عرفانی «عالم بلا» خوانده می‌شود، به تبیین نسبت میان رنج و رشد معنوی پرداخت. وی بیان کرد که طلب مداوم آسایش و عافیت، گاه می‌تواند انسان را از درک حقیقت و پیمودن مسیر تعالی بازدارد؛ از همین رو، بلا در نگاه عارفان تنها رنجی ناخواسته نیست، بلکه نشانه‌ای از توجه و تربیت الهی به شمار می‌آید.

بخش مهمی از مباحث این نشست به مفهوم «جراحت» در سلوک عرفانی اختصاص داشت. به گفته وی، زخم‌های روحی و درونی، از حسرت و اندوه گرفته تا دل‌شکستگی‌های عمیق، زمینه‌ساز ورود انسان به ساحت‌های والاتر معنویت هستند. او توضیح داد که اهل درد شدن و تجربه رنج‌های درونی، سالک را برای حضور در «خلوتگاه روح» آماده می‌کند و نوعی محرمیت با عالم معنا پدید می‌آورد.

دکتر ولیئی همچنین با اشاره به مفهوم «داغ بر جراحت» در سنت‌های درمانی گذشته، این موضوع را به عرصه عرفان پیوند زد و اظهار داشت: «همان‌گونه که داغ نهادن بر زخم برای درمان و التیام به کار می‌رفت، پذیرش داغ حق نیز می‌تواند درمانگر زخم‌های جان باشد.» از نگاه وی، این داغ معنوی زمانی اثرگذار است که با صبر، آگاهی و تسلیم پذیرفته شود.

در ادامه، حکایتی تمثیلی از پیامبر اکرم (ص) و مردی نیازمند مورد بررسی قرار گرفت؛ حکایتی که به گفته وی، بر ضرورت توجه به ظرفیت و حال درونی انسان‌ها تأکید دارد. در این خوانش عرفانی، اصل بر حضور قلب و صدق نیت است و حقیقت سلوک، بیش از آنکه در قالب‌ها و ظواهر جلوه کند، در کیفیت ارتباط انسان با حقیقت معنا می‌یابد.

این نشست با استقبال علاقه‌مندان همراه بود و فرصتی برای تأمل دوباره در یکی از مهم‌ترین آموزه‌های عرفانی عطار فراهم آورد؛ آموزه‌ای که رنج را نه پایان راه، بلکه مقدمه‌ای برای بیداری، شناخت و نزدیک شدن به حقیقت می‌داند. همچنین اعلام شد مباحث مربوط به «هفت وادی» در جلسات آینده این سلسله نشست‌ها ادامه خواهد یافت.

گفتنی است این نشست، عصر یکشنبه با حضور جمعی از علاقه‌مندان ادبیات عرفانی و پژوهشگران حوزه فرهنگ و ادب در حوزه هنری زنجان برگزار شد و به شرح و بررسی ابیات ۳۲۲۱ تا ۳۲۴۵ منظومه «منطق‌الطیر» اثر شیخ فریدالدین عطار نیشابوری اختصاص داشت.