سفر با طعم کتاب

گاز می‌زنم به کیکی که از جشن دیروز، جا خوش کرده روی میز آشپزخانه.

چای می‌خورم و عقربه ساعت تند تند حرکت می‌کند. دلم می‌خواهد پیاده گز کنم تا حوزه هنری اما‌، دیر پاشدن هم عواقبی دارد و یک جورهایی انگار تنبیه شده‌ام که خب حالا که دیر پاشدی، پیاده‌روی‌ات پرید. توی همین فکرها می‌چرخم راننده اسنپ زنگ می‌زند که:

«خانوم... من رسیدما کجایید؟»

آسانسور بالا می‌آید اما من از پله ها بدو می‌روم پایین... فکر می‌کنم چیزی کم است... یادم می‌افتد لباس گرم بر نداشته‌ام. بدو می‌روم بالا و پنج دقیقه توقف برای راننده ثبت می‌کنم.

راننده از دست و دلبازی‌ام تعریف می‌کند و مسیر کم‌ترافیکی را انتخاب می‌کند.

تقریبا سر وقت می‌رسم.

دیدن دوستان نویسنده و هنرمند کم‌خوابی‌ام را نوازش می‌دهد. پشت سرهم مثل همان دوران مدرسه می‌نشینیم. من می‌روم ردیف آخر ... به یاد همان دوران. نه برای شلوغ کاری و حرف زدن ... بلکه امروز را با کتاب قربانی شهریور رقم بزنم.

مهمان برنامه آقایی است با تناژ صدایی آرام و متین، همین باعث می‌شود که بخوانم. گاهی صدایش که بلندتر می‌شود یا نکته جالبی بنظرم می‌رسد. کتاب را قربانی می‌کنم و گوش می‌دهم و باز هم بر می‌گردم به کتاب.

چقدر خوب است این رفت و آمد میان کتاب و حرف‌ها...

انگاری که زنگ مدرسه را بزنند، بدو قیف وار می‌رویم سمت بوفه...

چای گرم و کیکی که خوابم را می‌پراند.

 

ادامه دارد....

 

به قلم پریناز رحیمی

در بازدید از حوزه علمیه هیدج استان زنجان ۲۱ بهمن‌ماه ۱۴۰۴