نداشتن پیشینه رسم‌الخط ایرانی برای قرآن، تهمت دشمنان است

محمد رجبی‌دوانی، رئیس کتابخانه، موزه و مرکز اسناد مجلس شورای اسلامی در گفت‌و‌گو‌ با خبرگزاری بین‌المللی قرآن(ایکنا)، به موضوع چاپ قرآن جمهوری اسلامی اشاره کرد و گفت: ما رسم‌الخط قرآن‌ کریم ویژه‌ای داشتیم که به نسخ و ثلث ایرانی شهرت داشت و بسیار کامل‌تر از رسم‌الخط عقب‌مانده عثمانی بود که یادگیری آن نیز مشکل است.
وی ادامه داد: متاسفانه به دلیلی که بر ما روشن نیست، رسم‌الخط ایران کنار گذاشته شد و رسم‌الخط عثمانی را که عربستان سعودی متولی آن شده بود، در ایران عمومی کردند و مردم عادت کردند تا با استفاده از آن به قرائت قرآن بپردازند تا مثلاً وحدت ما با سایر مسلمانان حفظ بشود.
رجبی‌دوانی اظهار کرد: اما این رسم‌الخط جدید برای یادگیری مشکل است و رسم‌الخط عقب‌مانده‌ای نسبت به رسم‌الخط قرآنی ما که پیشرفته‌تر است، محسوب می‌شود و نکته بعد آنکه با این قبیل اعمال وحدتی ایجاد نمی‌شود و در عمل دیدیم که آنهایی که دشمنی دارند، این دشمنی را تا حد آدم‌خواری جلو می‌برند و نمونه آن را امروز در سوریه شاهد هستیم.
رجبی‌دوانی
ما رسم‌الخط قرآن‌کریم ویژه‌ای داشتیم که به نسخ و ثلث ایرانی شهرت داشت و بسیار کامل‌تر از این رسم‌الخط عقب‌مانده عثمانی بود که یادگیری آن نیز مشکل است
رئیس کتابخانه، موزه و مرکز اسناد مجلس شورای اسلامی عنوان کرد: تغییر رسم‌الخط از سویی نیز باعث شد دشمنان و معاندان نسبت به تشیع، این موضوع را شایعه کنند که ایرانیان فاقد هر گونه پیشینه سنتی خط در زمینه قرآن هستند.
این کارشناس همچنین گفت: این ادعا از این موضوع نشئت می‌گیرد که ایرانیان شیعه هستند و بنابراین با قرآن ارتباطی ندارند؛ یعنی آنها به جای اینکه از این قدمی که ما عجولانه و حساب نشده برای وحدت برداشتیم، استقبال کنند، همین موضوع را مستمسک قرار دادند که بگویند شیعیان اگر چیزی هم در حوزه قرآن دارند، از بیرون وام گرفته‌اند.
وی اضافه کرد: در نتیجه باید تاکید کرد، تصمیمی که امروز در احیای قرآن با رسم‌الخط ایرانی به همراهی اِلِمان‌های اصیل هنر ایرانی گرفته شده، هر چند دیر است، اما بسیار شایسته است و امیدواریم در ایران هم همین رسم‌الخط مبنا قرار بگیرد؛ چراکه گنجینه قرآن‌های خطی ما نیز با همین رسم‌الخط نگاشته شده است.
رجبی‌دوانی اظهار کرد: با کاری که در یک، دو دهه گذشته انجام دادیم عملاً گنجینه‌های ارزشمند خودمان را هم از دسترس خارج کردیم، بدون اینکه به عواقب آن آگاه باشیم یا توجه کنیم.