روایت فتح روایت تمام نیکی هاست

شهادت هنر مردان خداست و روایت فتح هنر شهید آوینی. سرزمین خوزستان هنوز دلتنگ گام های مرتضی آوینی است تا بر آن قدم بگذارد و این خطه را به عنوان میعادگاه وصل به دنیا نشان دهد. سرزمین کردستان هنوز منتظر است که مرتضی بیاید و پرواز پرنده های پرنده تر را از فراز قله هایش به کهکشان ابدیت به تصویر بکشد. گواشیر هنوز منتظر است که او بیاید تا از پیاله صبحش شیر بنوشد.
بی شک در آینده نسل های جوان تر، سال های دفاع مقدس را با مرتضی آوینی خواهند شناخت سال هایی که خود مرتضی در کنار خاک و خون و گلوله بی مرامی تاریخ را ناکام گذاشت و با گذشتن از مرزهای ترس و بی تفاوتی به سرزمین شهامت و شهادت رسید به نوعی هستی و بودن را خلق کرد تا همگام با آزادگان باشد. وقتی به روایت فتح نگاه می کنیم احساس می شود که سید مرتضی با ضبط اولین پلان ها ی این اثر جاویدان به مفهوم و جوار شهادت رسیده بود که توانست انسان را از سقوط در پوچی و فرو رفتن از مظاهر هشدار دهد. روایت فتح فقط روایت نیست بلکه نوعی عرفان است که از نظر و نظریات گذشته و به عمل و عملیات رسیده است. سید مرتضی آوینی می دانست چه می بیند و چه می شنود و چگونه عمل می کند. او می دانست مجموعه ای را که خلق کرده است روزی تذکره مردان و مریدان به حق خواهد شد. روایت فتح روایت تمام نیکی هاست پس بی فلسفه نبود روز شهادت این سید بزرگ، روز هنر انقلاب اسلامی نام گذاری شده است. روزی که هنر نیز از همه عرصه ها به آن درجه برسد که مرتضی و هنرش رسید.