آموزه های قرآنی و اسلامی ناظر برآثار ادبی است

به گزارش پایگاه خبری حوزه هنری، در نشست پژوهشی ادبیات و انقلاب اسلامی که عصر روز چهارشنبه 21 فروردین در حوزه هنری برگزار شد، علیرضا حافظی در ابتدای سخنان خود درخصوص ادبیات گفت: یکی از کارکردهای ادبیات، احضار عالم موجود در غیاب آنهاست اما ناظر بر این عملکرد، نگرش است که چگونه احضار در غیاب موجود تحقق پیدا کند.
وی ادامه داد: برای ما و انقلاب نگرش قرآن و آموزه های قرآنی است البته بخشی از هر اثری که خلق شود خیال آفرین است اما ناظر بر آن تخیلات، آموزه های قرآنی خواهد بود.
وی با اشاره به این بیت حافظ هر کو نکند فهمی زین کلک خیال انگیز/ نقشش به حرام ار خود صورتگر چین باشد گفت: تمام عناصر نظریه پردازی ادبی برای تبیین چیستی ادبیات وجود دارد و مقوله های خیال آفرینی، خیال انگیزی و صورت کارانه دیده می شود.
وی وجه اصلی ادبیات را آفرینش نقش ، صورتگری و خیال انگیزی دانست و افزود: آنچه ناظر بر کارکردهای ادبی است آموزه های قرآنی و اسلامی است و با بررسی آثار ادب فارسی در این 1400 سال متوجه حضور این آموزه ها می شویم به عنوان مثال در شاهنامه فردوسی شاهد انطباق آن با نهج البلاغه هستیم.
این نویسنده کشورمان با بیان اینکه انقلاب اسلامی برای احیای پیام قرآنی و محمدی روی کار آمد، خاطر نشان کرد: ما در طول این سه دهه شاهد فورانی تولید آثار ادبی بودیم اما ما به دوره ای رسیده ایم که می توان سطح این آثار را زلال تر دید و در این زمینه آثار خوبی در ژانرهای مختلف به تولید رسیده است.
وی به ضعف پژوهش در زمینه تولیدات ادبی اشاره کرد و گفت: بایستی آثار جدا از روش های به کار رفته در آفرینش آنها را بررسی کرده و ضعف و قوت ها را بیان نماییم.
حافظی در پاسخ به این سوال که آیا زبان نوینی با اسطعانت از ادبیات دینی بعد از انقلاب شکل گرفته است، گفت: پاسخ این سوال بسیار دشوار است و این قیاس مع الفارقی میان آفرینندگان نوپای بعد از انقلاب و شاعران بزرگی همچون حافظ و سعدی محسوب می شود.
این پژوهشگر ادبی با تاکید بر این مطلب که آثار شاعرانی چون حافظ با احاطه کامل بر معارف اسلامی شعر گفته است، اضافه کرد: بعد از انقلاب نیروهای جوانی با انگیزه شورمندانه دست به قلم برده و بسیاری از آموزه های ادبی را فرا گرفتند و به لحاظ فنی با مراحل تکاملی روبرو بودیم و این قابل قیاس با آثار قدیمی نیست.
حافظی با ذکر این مطلب که بعد از انقلاب شور انقلابی نیروهای جوان آنها را برای تولید آثار ادبی به کار وا داشت، گفت: نمی توان از جوانان عصر حاضر تولید آثاری که حامل پیام های قرآنی به آن صورت که در زمان حافظ سروده می شده داشت ، اما بعد از انقلاب و در طی این سالها انگیزه ها تقریبا از سمت و سوی سیاسی و اجتماعی به سوی بعد فرهنگی حرکت کرده است.