روز هنر انقلاب اسلامی 13/ هنر انقلاب هر زمان به مبانی امام خمینی (ره) نزدیک شده، موفق تر عمل کرده است

حبیبی در گفتگویی با خبرنگار پایگاه خبری حوزه هنری در توضیح و تبیین هنر انقلاب آن را مفهومی که فقط در هنر ایرانِ بعد از انقلاب مصداق دارد، دانست و گفت: این نوع هنر تابعی از سیاست یا ایدئولوژی نیست و سیاست در آن نفوذناپذیر است. بخشنامه، سفارش، حمایت های مالی و غیره بر این نوع هنر تاثیر قابل ملاحظه ای ندارد و با تغییر سیاست ها، محتوا و قالب، این نوع هنر تغییر نمی کند. البته باید توجه کرد که این مسئله به این معنا نیست که هنر و سیاست در هنر انقلاب نسبتی با هم ندارند بلکه باید گفت که نسبت خاصی میان آنها وجود دارد.
حبیبی با اشاره به اینکه هنر انقلاب اسلامی ایران وجهی از وجوه هنرهای سنتی ایران است، افزود: این باور، اشتباه است که تصور کنیم که هنرهای سنتی هنرهای درباری است. هنر درباری همان هنر غرب مدرن است که در خدمت سیاست و سلطه بر عالم و آدم قرار گرفته است و از آزادی محروم است. هنرهای سنتی مورد حمایت دربار بوده اند اما برخی از این پادشاهان ایران از جمله بایسنغر، ابراهیم میرزا خود هنرمندان بزرگی بوده اند که البته نبودن حاکمیت شیعی، انحرافی را در درون این هنرها ایجاد کرده است.
این مسئول فرهنگی در خصوص چالش های پیش روی هنر انقلاب افزود: عده ای در تحلیل آسیب‎‎ها و چالشهای هنر انقلاب، «بوروکراتیک» نگاه می‎کنند که مثلا ساختار‎ها به این شکل بود، فلان مدیر، مدیریت نمی‎دانست و ... اما تحلیل درست‎تر این است که مشکل مدیریت هنر انقلاب، بیشتر ایدئولوژیک است تا بوروکراتیک. اگر مشکل استراتژیک و تاکتیکی هم داریم، این ناشی از انحرافات ایدئولوژیکی است که یک عده از مدیران ایجاد کردند؛ به این معنا که از منشور هنر انقلاب که پیام امام (ره) به هنرمندان است، فاصله گرفتند.
حبیببی در این خصوص ادامه داد: تاریخ 30 ساله هنر انقلاب اسلامی نشان می‎دهد که هر موقع ما به مبانی حضرت امام خمینی (ره) در حوزه هنر نزدیک شدیم، هم از لحاظ فنی و استاندارد‎های هنری توانسته‎ایم آثار بهتری را تولید کنیم و هم این‎که با اقبال وسیع‎تری از سوی مخاطب مواجه شدیم که محور آن همان تفاوت اسلام ناب و اسلام آمریکایی است.
این استاد دانشگاه معتقد است دوره طلایی هنر انقلاب دوره‎ای است که انقلاب اسلامی را ذیل «اسلام ناب» می‎بینند، با تعریف «جنگ فقر و غنا» می‎بینند! با ادبیات «مستکبر و مستضعف» می‎بینند. ولی وقتی مبنای تفکر، «اسلام سکولار» شد، وقتی‎که مدل مطلوب برای مدیر فرهنگی جمهوری اسلامی، کشور‎های ترکیه و مالزی شدند، قاعدتا این انحراف ایدئولوژیک به مشکل بوروکراتیک هم برخورد کرد.
حبیببی در پاسخ به این سوال که حوزه هنری تا چه حد در ارتقای هنر انقلاب اسلامی موفق بوده، بیان کرد: این مورد را باید مقطع به مقطع مورد بررسی قرار داد، در مقطع اول تشکیل حوزه هنری، چون انقلاب مردم با نوعی قهر نخبگانی در حوزه هنر و ادبیات مواجه شد و دست‎اندرکاران حرفه‎ای و مشهور هنر در کشور یا رسما در مقابل انقلاب ایستادند یا انقلاب را بایکوت کردند و هر چقدر ماهیت «اسلام ناب»ی انقلاب روش‎تر شد، بیشتر از آن فاصله گرفتند؛ در آن مقطع حوزه هنری یکی از مکان‎‎هایی بود که رویش‎‎های انقلاب را در خودش ظاهر کرد و در عرصه‎‎های مختلف از شعر گرفته تا سینما، گرافیک، موسیقی و ... خوب جواب داد و ضرورت‎‎ها و نیاز‎‎های هنری انقلاب را پاسخ گفت.
وی ادامه داد: مقطع دیگر، مقطع ورود شهید آوینی به حوزه هنری است. از سال 1368 تا 1372 وی و تیمی که همراه او بودند، نقش مهمی در فضای فرهنگی انقلاب ایفا کردند. در دوران مدیریت دکتر بنیانیان شرایط به گونه ای پیش رفت که ضمن ایجاد مجموعه ای با ثبات جریان کلانی در ادبیات انقلاب و دفاع مقدس شکل گرفت و در سه سال اخیر سعی شده ضمن احیای تفکر هنر انقلاب در بخش های مختلف به ویژه آموزش، سینما و موسیقی این شعارها و رویکرد جدی تر و همراه با تولیدات قابل دفاع باشد، لذا نیاز به یک برنامه مدون و مدیریت خوش فکر در این مقطع بسیار مهم و اساسی خواهد بود.