بر آب هــا با آبــرو مانـدن حرام اسـت...

آرایش چشــــمان تو کـــــــار خدا بــود
آن روزها پس حضرت یوسف کجا بود؟

شاید سیاهی های شب باریده باشد
طرح ِ ظریــف ِ طره ی مــویت رهــا بــود

از ارتفــاع ِ پلک هـــایت خود کشــی کرد
اشکی که بی تاب عطش در طفل ها بود

تا پای جان یک مشک همــراه تـو جنگید
تقدیرش ارزشمند همچون«لا فتی..»بود

بر آب هــا با آبــرو مانـدن حرام اسـت...
آنـجا سمـاع ِ روی خــون ِ تیـرها بـود

تا پای شـط رفتی و رودی تشـنه جان داد
مـی خـواسـت لبهــای تـو را، اما فدا شد