مخاطب خودتان را، خلق کنید

اگر به فکر این باشید که مخاطب جبهه مقابل را تصرف کنید، ممکن است همین فکر، شما را وسوسه کند که به تقلید کار جبهه مقابل بپردازید.بعضی از عناصر جبهه خودی، که مثلا داستان می نویسند یا فیلم می سازند، با این خیال که مخاطبین جبه مقابل را جذب کنند، به مسائلی می پردازند که نویسنده یا فیلمساز جبهه مقابل به آنها پرداخته است.این کار، به هیچ وجه صحیح نیست؛ چون به سایش در جبهه خودی کمک می کند. بنده این را قبول ندارم. ما باید مخاطب را خودمان خلق کنیم. اگر دشمن ما با تکرار بک حرف، گوشها را با آن آشنا می کند، ما نباید مجبور شویم حرفی را که او می خواهد، تکرار کنیم. اگر او با خوراندن یک خوراک، ذائقه خلق شده باشیم. خودمان باید ذائقه دیگری خلق کنیم؛ یعنی همانی که مطابق فکر و ایمان و عقیده ماست. خلاصه اینکه، اگر دشمن خصوصیاتی را در کار خودش برجسته می کند، ما تقلید نکنیم.فرض کنید دشمن در قصه و شعر و فیلم و فیلمنامه خود، از خصوصیت انتقاد از وضع موجود استفاده می کند.آیا ما هم باید برای عقب نماندن از او، در قصه و شعر و فیلم و فیلمنامه خود، از وضع موجود انتقاد کنیم؟ چرا انتقادی کنیم که به معنای عیب جویی، ایرادگیری و نیش زدن است؟ چرا به خودمان نیش بزنیم؟! اگر وضع موجود، اشکالی دارد، همت بگماریم تا اشکال را برطرف کنیم. چرا خرابش کنیم؟ اما نباید به خودروی که در گردنه نفسگیری، ناله کنان بالا می رود؛ حرکتش کند است و مشکلی دارد، سنگ بزنیم. چون اگر سنگ بزنیم، متوقف می شود. باید به آن خودرو کمک کنیم و هلش بدهیم تا بالا برود.
من اصلا نمی گویم که «مخاطبتان یک عده خودی باشند» مخاطب شما، همه بشریت اند: «و ما ارسلناک الا کافه للناس. سوره سبا؛ 28.» نمی گویم که «شما یک مشت حزب اللهی مومن را پیدا کنید؛ آنها را آهسته و مثلا خصوصی، بیاورید، حرف هایی به آنها بزنید؛ و سپس ولشان کنید. بقیه هم خودشان بروند. من این را نمی گویم. من می گویم: شما مشخصه خودتان را در پیامتان حفظ کنید؛ و بگذارید کسانی که مخاطبتان قرار می گیرند؛ این طعم برایشان خوشایند باشد.
مثل همان کاری که پیامبران و مصلحین دنیا کردند. والا اگر قرار باشد با دست خودمان، دور خودمان دیوار بکشیم، که واویلاست!
منبع: بیانات در دیدار هنرمندان و مسوولان فرهنگی کشور 22/4/73