چو می بینی که نابینا و چاه است

 اگر انسان فرصت می کرد تا غمگسارانه پای دل هنرمندها بنشیند، دنیای عجیب و زیبایی می دید؛ آمیخته یی از غمها و شادیها؛ آرزوها و نگرانی ها و آرمانها؛ ولی متاسفانه این مجال وجود ندارد.
در واقع هنر یک موهبت الهی و یک حقیقت بسیار فاخر است. به طور طبیعی ان کسی که این موهبت از سوی پروردگار به او داده شده است، مثل همه ی ثروت های دیگر، باید بار مسئولیتی را هم برای خودش قائل باشد؛ یعنی داده های خدا همراه با انجام تکلیف هاست.
این تکلیف ها لزوما همه دینی و شرعی نیست؛ تکلیف هایی است که خیلی از آنها از دل انسان بر می خیزد. وقتی شما چشم دارید؛ این نعمتی است که بعضی ها آن را ندارند؛ اما این چشم به طور طبیعی غیر از لذت ها و برخورداریهایی که به شما می دهد، تکلیفی را هم بر دوش شما می گذارد؛ «چو می بینی که نابینا و چاه است».
این تکلیف به خاطر چشمی است که شما دارید. لازم نیست که دین به آدم بگوید؛ یا یک آیه ی قرآن درباره اش نازل شده باشد؛ این را دل شما می فهمد. وقتی ثروت و موهبت و دستاوردی وجود دارد، در قبال آن تکلیفی هم خواهد بود
منبع: بیانات در دیدار اصحاب فرهنگ و هنر 1/5/1380