ناامیدی نسبت به ارتقاء وضعیت اقتصاد هنر و هنرمندان

به بهانه برپایی نمایشگاه گروهی هنرمندان تجسمی استان «روایت هنر» گفتگویی داشتیم با رحمان پرچگانی؛ عضو هیأت علمی دانشگاه و از دانش‌آموختگان دکتری نقاشی از دانشگاه Hacettepe آنکارای ترکیه.

رحمان پرچگانی؛ علاقه و کشش درونی خود به نقاشی را از دوران ابتدایی عنوان کرد و افزود: دوران جوانانی و نوجوانی جز دورانی بود که با تشویق معلمان انگیزه و علاقه‌ام نسبت به نقاشی بیشتر شد و در مقاطع راهنمایی نیز گرایشم به این هنر جدی‌تر شد و در کنار هنر نقاشی به طراحی صحنه، پوستر، بروشور و گریم برای دوستان تئاتری نیز می‌پرداختم.

پرچگانی با اشاره به دوره دبیرستان و تصمیم‌گیری‌های آن دوره گفت: در اوایل دوره دبیرستان جهت پرهیز از تقسیم انرژی و علایقم از یکطرف و قائم به فرد بودن نقاشی، تمرکزم را به شکل کامل بر روی نقاشی گذاشتم و باقی فعالیت‌های هنری، در حاشیه و به شکل محدود انجام می‌گرفت.

وی پرورش و تربیت هنرجویان به شکل تخصصی را از مهمترین دغدغه‌های خود در دوران تدریس در مراکز دانشگاهی عنوان کرد و یادآور شد: در سال 1371 نیز برای بهینه کردن فعالیت‌های هنری بخصوص در شهر و استان زنجان به تأسیس انجمن هنرهای تجسمی استان زنجان اقدام نمودم.

پرچگانی هنر نقاشی را قائم به فرد بیان کرد و اظهار داشت: آزادی عمل و در نهایت بی‌واسطگی و جهان‌شمول بودن از امکانات و توانمندی‌های ذاتی هنر طراحی و نقاشیست. همچنین، وی فضای حاکم بر آثار خود را ترکیب فضای اکسپرسیو با نگاه و حال و هوای شخصی عنوان نمود.

این مدرس دانشگاه، نمایشگاه «روایت هنر» را دور هم چینی آثار با ترکیبی نامانوس و ناموزون دانست که در فضای گالری داری معاصر هیچگونه جایی از اعراب ندارد. ایشان با اشاره به رویکرد حاکم بر این نمایشگاه گفت: با توجه به وجود سیستم مدیریت دولتی در سطح کلان و نبود بسترهای لازم و مؤلفه‌های شکل‌گیری آن، عنوان پر طمطراق اقتصاد هنر در حد همان عنوان باقی خواهد ماند.

وی اصلی‌ترین وجه برپایی نمایشگاه «روایت هنر» را بزرگداشت و یادبودی برای استاد مرحوم میرصدرالدین «بهروز احمدی» دانست که پرچگانی آن را اصلی‌ترین عامل و دلیل مشارکت خود در این نمایشگاه بیان نمود.

وی، به دلیل عدم توجه اساسی به هنر اصیل و خالص و نبود زیرساخت‌های فکری و اعتباری نسبت به روند اصلاح وضعیت اقتصاد هنر و هنرمندان ابراز ناامیدی نمود و گفت: تا زمانی که در کشور مانند نظام‌های پزشکی و مهندسی و ... «نظام هنری» شکل نگیرد وضعیت هنر و هنرمندان به همین منوال خواهد بود و برگزاری چنین نمایشگاه‌هایی بدون ساختارهای پایه‌ای و زیربنایی فایده چندانی نخواهد داشت.