زندگی در کنار فرزندان، دنیایی از اتفاقات واقعی و زنده برای روایت به من داد

گفت‌وگو با مریم بیات‌تبار، نویسنده و مدرس کارگاه‌های داستان‌نویسی در حاشیه کارگاه‌های تبیینی دومین جشنواره ملی هنری «نسل امید» با موضوع جوانی جمعیت و فرزندآوری انجام شد؛ برنامه‌ای که شامگاه دوشنبه ۲۷ مهرماه ۱۴۰۵ در حوزه هنری استان زنجان برگزار شد و یکی از کارگاه‌های آن به موضوع داستان و روایت اختصاص داشت.

بیات‌تبار در پاسخ به پرسشی درباره چگونگی پیوند دنیای داستان‌نویسی با تجربه زندگی در کنار چهار فرزند، اظهار کرد: این دو دنیا با یکدیگر نمی‌جنگند، بلکه همدیگر را می‌سازند. زندگی با فرزندان به من یاد داد چطور به جزئیات کوچک توجه کنم؛ جزئیاتی که برای یک نویسنده بسیار ارزشمند هستند. در واقع، این تجربه باعث شد احساساتی را به‌صورت واقعی لمس کنم که پیش از آن فقط در کتاب‌ها می‌خواندم.

وی با اشاره به تأثیر مسئولیت‌های خانوادگی بر فرصت نوشتن افزود: زندگی در کنار فرزندان، خلوت نوشتن را از من گرفت، اما در مقابل، دنیایی از اتفاقات واقعی و زنده را به من داد که هرکدام می‌توانند یک داستان باشند. امیدوارم در آینده‌ای نه‌چندان دور، زمانی که فرزندانم بزرگ‌تر شوند، بتوانم تجربه‌های زیسته خود را ملموس‌تر از گذشته روایت کنم.

این نویسنده درباره چگونگی ارائه تصویری امیدبخش و جذاب از خانواده در داستان‌ها نیز گفت: زندگی هر انسانی در هر دوره‌ای با سختی‌هایی همراه است؛ چه فرزند داشته باشد و چه نداشته باشد. تفاوت در این است که ماهیت این سختی‌ها با توجه به شرایط هر فرد متفاوت است. حضور فرزند مسئولیت‌ها را افزایش می‌دهد، اما همین سختی‌ها در نهایت می‌توانند لذت‌بخش باشند؛ چراکه انسان‌ها به تشکیل خانواده و پرورش فرزندان علاقه دارند و این تجربه می‌تواند امید به زندگی را در آن‌ها حفظ کند.

بیات‌تبار با اشاره به تنوع تجربه‌های زندگی خانوادگی ادامه داد: زندگی با حضور بچه‌ها هیجان‌انگیز، پرماجرا و سرگرم‌کننده است؛ زیرا هر فرزند دنیای خاص خودش را دارد و ما هر روز با کشف تازه‌ای روبه‌رو می‌شویم.

وی در بخش دیگری از این گفت‌وگو، با تشبیه چالش‌های زندگی خانوادگی به گره‌های داستانی، به نقش آن‌ها در رشد فردی اشاره کرد و گفت: من به هر چالشی در خانواده، به چشم یک گره داستانی نگاه می‌کنم. در نویسندگی، گره‌ها شخصیت را به چالش می‌کشند و وقتی گره گشوده می‌شود، شخصیت رشد می‌کند و به تکامل می‌رسد. زندگی هم دقیقاً همین‌طور است. اگر زندگی را به‌عنوان یک اثر هنری ببینیم، هر فرزند در واقع فصل تازه‌ای است که ما را به کشف بخش‌های ناشناخته و عمیق وجودمان دعوت می‌کند.

مدرس کارگاه روایت دومین جشنواره ملی هنری «نسل امید» همچنین درباره نقش داستان‌گویی در بهبود روابط خانوادگی اظهار کرد: هنر داستان‌گویی به ما کمک می‌کند به‌جای دیدن مشکل، داستان پشت آن را ببینیم و این یعنی همدلی. وقتی زندگی را به‌عنوان یک روایت ببینیم، یاد می‌گیریم که در لحظات سخت، صبور باشیم.

این گفت‌وگو با تمرکز بر تجربه‌های زیسته، نقش داستان در بازنمایی واقعیت‌های زندگی خانوادگی و ظرفیت روایت در تقویت همدلی و امید انجام شد.