گرم آغوش باد می رقصید، وقتی از پیکری سری افتاد

گرم آغوش باد می رقصید، وقتی از پیکری سری افتاد
از درخت تناوری یک برگ؟ ...! درخت تناوری افتاد!
دجله طغیان نمود یا که فرات؟ سیل و طوفان گرفت؟ اما نه-
سیل از آن زمان بنا شد که، اشک از چشم مادری افتاد!
بین اویی که مشک را برد و آنکه شد تکه تکه فرقی بود!
او که در هیبت «عمویی» رفت، با نشان «برادری» افتاد!
مثل بادی که در پی اش دریا، قصد موجی عظیم را دارد
این طرف محشری به پا می شد، آن طرف چون دلاوری افتاد
«کُلَما یَذکُر الحُسَینُ شّهید، مُوکِبُ الدَّهر یُنِبتُ الاحرار»*
در تکاپوی اوجو پرواز است، هر که یاد- کبوتری- افتاد

نیما فرقه