گردبادی ز دور می آمد گردبادی که سنگ را می برد

گردبادی ز دور می آمد گردبادی که سنگ را می برد
داشت کم کم صدای آهوها آبروی پلنگ را می برد

به قبیله نگاه می کرد و به ترک های قلب یک لشگر
داشت با خود برای سلطانش معنی نام و ننگ را می برد

غرّشی کرد و ماه را گرداند چرخش آبراه را گرداند
روی دوشش برای آهوها چند کاسه نهنگ را می برد

ناگهان چرخش زمین برگشت زیر پاهای کوه خالی شد
جای بیرق اگر سپر می داشت یک تنه جنگ، جنگ را می برد

و قماری غریب شد هرکس تکه ای از وجود خود را باخت
دست را داد وُ دست آخر داشت بالهای قشنگ را می برد

عاقبت روی ماه ِ خود را دید بال ها راه را بلد بودند
آنکه این بال را به او بخشید داشت حالا پلنگ را می برد