چیزی به جز مصیبت از هم جدا شدن

ما را نبود حاصلی از آشنا شدن

همواره در دهان تو افتاد بی گمان

هر کلمه ای که داشت هوای صدا شدن

جز کیف آفرینِش چشمان تو، خدا

طرفی نبسته تا به هنوز از خدا شدن!

آیا دوباره باز بگو دست می دهد

با تو به قدر یک دو وجب پا به پا شدن؟

 

¨

ظرفیت بلا بُوَدش باید، ارنه نیست

هر کوی و کوفه را کشش کربلا شدن

 

¨

دردا چه زرد و زودتر آوار می شوند

برگ درخت ها به هوای هوا شدن!

این سرنوشت چیست سرانجام سروها؟

تابوت؟ یا که تخته سیاه و عصا شدن؟!

 

¦ مصدق آقاجانلو ـ زنجان