چشمه شعر

ای چشمه ی شعر، چشم هایت
آیینه ی هر غزل، صدایت
تصویر تو بود در خیالم
تصویر زلال بی ریایت
زیباتر و باشکو ه تر بود
از بال فرشتگان، عبایت
هر جاده که رد شدی تو از آن
جان داد برای رد پایت
میسوزد تا همیشه خورشید
در حسرت گنبد طلایت
می پژمرد از نبودن تو
گیرم که نشست گل به جایت
نه !نه! تو غریب نیستی ، نه !
ای هرچه پرنده آشنایت
ای کاش من و تمام دنیا
بودیم کبوتری برایت

مصدق آقاجانلو