هنر مطلوب

در سبزوار پیرمردی بود – که خدا بیامرزدش- که ذاتش موسیقی دان بود و اتفاقا یک منبری به همان شهر آمده بود که صدای خوشی داشت، منتها «دستگاه» بلد نبود. این پیرمرد می گفت وقتی این آقا خارج می خواند، مثل این است که یک میخ در گوش من فرو می کنند! خوب، این چه هنری است؟! مگر انسان آواز می خواند که میخ در گوش مردم فرو کند؟! انسان آواز میخواند که مردم لذت ببرند؛ هم لذت ببرند، هم در سایه ی این وسیله و ابزار پیام- چون هنر ابزار هم هست- مطلبی منتقل شود؛ اما یا این وضع، منتقل نخواهد شد؛ وقتی رسا نبود، منتقل نمی شود؛ مثل این است که شما کاغذی را به آن تیرکمانهای سابق ببندید و آن را پرتاب کنید تا یان کاغذ را به مکانی برساند، که اگر این تیر کج و نتراشیده بود، وسط راه می افتد و آن کاغذ به مقصد نمی رسد. اگر هنر هم این طور بود؛ بد خواندند یا بازی کردند یا حرف زدند، مقصود حاصل نخواهد شد.
بنابراین چه نقاشی می کنید، چه موسیقی اجرا می کنید، چه نمایشنامه و فیلمنامه می نویسید یا اجرا و بازی می کنید، چه می خوانید، باید سعی بر این باشد که بهترین داده شود. «حزین لاهیجی» که از شعرای سبک هندی است و شاعر خیلی خوب و انصافا برجسته یی است، در دیوانش مطلبی دارد که – یک وقتی بخشی از دیوانه خطی اش پیش من بود که آن را به مرحوم «صاحبکار» دادم که آن بخش را تصحیح کرد – می گوید: من گاهی از شعر گفتن به کلی پشیمان می شوم؛ می گویم چرا من شعر می گویم، چون انسان وقتی شعر می گوید که بهترین را بگوید. او با این که خودش هم خیلی بالاست، خودش را مثلا با «صائب» مقایسه می کرده و می دیده صائب کجا و او کجا؟ ما هم یک وقت هایی چیزهایی می گفتیم، همین حرف ها را که خواندیم، دیدیم اصلا باید درش را ببندیم؛ وقتی حزین این طور حرف می زند! واقعیت هم همین است و این هم دست خود شماست.
علی رغم همه ی مشکلات باید همت این باشد که هنر را فاخر و هر چه بهتر و زیباتر کنید. در این زمینه ما گله های زیادی از برخی از بخش های هنری داریم که انصافا به کارهای پایین و کم ارزش قانع می شوند و آنها را ارائه می دهند. گاه انسان می بیند هنرمندی یک جا چقدر خوب بازی کرده و جای دیگری با یک فیلمنامه سست ناپیوسته یی که ضعیف تالیف شده، اصلا خودش را هم خراب کرده است؛ باید هنر را فاخر کرد؛ بعنی باید همت بر این گماشت که هنر فاخر شود