هنر دینی به معنای قشریگری و تظاهر نیست

ای بسا هنری صد در صد دینی باشد، اما در آن از واژگان عرفی و غیر دینی استفاده شده باشد. نباید تصور کرد که هنر دینی آن است که حتما یک داستان دینی را به تصویر بکشد یا از یک مقوله ی دینی _ مثلا روحانیت و غیره _ صحبت کند. هنر دینی آن است که بتواند معارفی را که همه ی ادیان _ و بیش از همه، دین خاتم_ به نشر آن در بین انسانها همت گماشته اند و جانهای پاکی در راه نشر این حقایق نثار شده است، نشر بدهد، جاودانه کند و در ذهن ها ماندگار سازد. این معارف، معارف بلند دینی است؛ این حقایق است که همه ی پیامبران الهی برای آوردن آنها به میان زندگی بشر، بارهای سنگینی را تحمل کردند. نمی شود ما این جا بنشینیم و تلاش های زبده ترین انسانهای عالم را_ که مصلحان و پیامبران و مجاهدان راه خدا بودند_ تخطئه کنیم و نسبت به آن بی تفاوت بگذریم. هنر دینی این معارف را منتشر می کند؛ ولو شما هیچ اسمی از دین و هیچ آیه یی از قرآن و هیچ حدیثی در باب عدالت در خلال هنرتان نیاورید.مثلا هیچ لزومی ندارد که در محاورات سینمایی یا در تئاتر، نام و یا شکلی که نماد دین است، وجود داشته باشد تا حتما دینی باشد؛ نه، شما می توانید در باب عدالت، رساترین سخن را در هنرهای نمایشی بیاورید؛ در این صورت به هنر دینی توجه کرده اید. آن چیزی که در هنر دینی به شدت مورد توجه است، این است که این هنر در خدمت شهوت و خشونت و ابتذال و استحاله ی هویت انسان و جامعه قرار نگیرد.
هنر دینی را نباید با هنر قشری و تحجرگرا _ و به تعبیر دوستمان، پیروی از روشهای فلان مجموعه ی جاهل و نادان_ اشتباه کرد.
هنر دینی عبارت است از هنری که بتواند مجسم کننده و ارائه کننده ی آرمانهای دین اسلام_ که البته برترین آرمانهای ادیان الهی است_باشد. این آرمانها همان چیزهایی است که سعادت انسان، حقوق معنوی انسان، اعتلای انسان، تقوا و پرهیزگاری انسان و عدالت جامعه ی انسانی را تامین می کند.

منبع: بیانات در دیدار اصحاب فرهنگ و هنر 1/5/1380