هنرمند بهجت ویژه یی دارد

حافظ شیرازی صرفا یک هنرمند نیست؛ بلکه معارف بلندی نیز در کلمات او وجود دارد؛ این معارف هم فقط با هنرمند بودن به دست نمی آید، بلکه یک پشتوانه ی فلسفی و فکری لازم دارد.
البته همه در یک سطح نیستند؛ توقع هم نیست که این چنین باشند. این در مورد همه ی رشته های هنری صادق است. شمااز معماری بگیرید تا نقاشی و طراحی و مجسمه سازی و تاکارهای سینما و تئاتر و شعر و موسیقی و بقیه ی رشته های هنری، همین معنا در آنها وجود دارد.
یک وقت شما معماری را می بینید که اندیشه یی دارد؛ یک وقت یک معمار از لحاظ اندیشه، لخت و بی هویت است و متکی به فکری نیست؛ اینها اگر بخواهند بنایی را ایجاد کنند، دو گونه طراحی می کنند. اگر ساخت یک شهر را به دست دو نفر آدم این طوری بدهند، یک نیمه ی آن با نیمه ی دیگر به کلی متفاوت خواهد بود.
هنر ملتزم و تعهد، یک حقیقت است، ما باید به آن اقرار کنیم؛ نمی توان رها و یله و بی هوا و با انگیزه های روز به روز و احیانا پایین و پست یا ناسالم، دنبال هنر رفت و سرافراز بود؛ چون آن ابتهاجی که در هنرمند وجود دارد- و در غیر هنرمند بهجت ویژه یی دارد که با شادی های معمولی فرق دارد و در غیر هنرمند اصلا دیده نمی شود- در صورتی که حقیقتا به وجود خواهد آمد که بداند دنبال چه چیزی دارد می رود و چه کار می خواهد بکند، تا با هنرمندی خودش احساس رضایت و بهجت کند که دارد آن کار را انجام می دهد. در این صورت باید اخلاق انسانی، فضیلت ها و معارف والای دینی و الهی مورد توجه باشند.
منبع: بیانات در دیدار اصحاب فرهنگ و هنر 1/5/1380