نگاهی کوتاه بر فیلم کوتاه هجده 81

فیلم کوتاه هجده 81 در مدت زمان حدودا 5 دقیقه با رویکردی داستان گریز، در یک جمله «عبور آدمی از تاریکی به روشنایی» را با تمام قوت و ضعفش ، می خواهد به بیننده القا کند. فیلمی خوش ساخت که با نمایش گذاشتن تصاویری ناب و بکر که حاصل تلاش تصویربرداری آن است و خلق نماهایی رویاگون سعی در ایجاد فضای وهم انگیز اما باور پذیراست، ریتم مناسب اثر و افکتهای بکار رفته، تماشاگر را با خود همراه میسازد، شروع خوب فیلم با نمای اینسرت چشمی که باز می شود و افکت کوک کردن ساعتی و یا یک اسباب بازی کوکی می توانست بی نظیر باشد. جاده ای که در گرگ میش هوا با علائم راهنمایی که بصورت رویا به تصویر درآمده، نمای کلوزآپ از صورت پسر جوانی که سرش را داخل آب می برد و چشمانش را می گشاید، یا نمای دختر جوانی در سرمای بیابانی که تنها ایستاده و از آسمان آبی بالای سرش خط سیر هواپیمایی که خود را می نمایاند (که به نظر من زیباترین پلان فیلم هم هست)، آیینه ای که تشویش درون آدمی را می گوید، چین و چروک پیرمردی که در سایه و روشن نور دانه های درشت تسبیحی را در دست دارد و... تصاویر فیلم به تنهایی زیبا و تاثیر گذار است، وجه مشترک همه آن سیاهی و یاسی وهم انگیز که در نهایت با طلوع خورشید، روشنایی خودرا بر فضای مخشوش فیلم تحمیل می کند.
بزرگترین ضعف فیلم از ذهنیت مشوش کارگردان اوست، ایده ای کلی که می خواهد در فیلمی کوتاه خودرا نشان دهد، نشانه ها و نمادهای گوناگونی که هریک ساز خود را می زنند، بجای آن که مکمل هم و در راستای ایده ی اصلی فیلم ساز باشند، زاویه هایی منفرجه و دور از هم را می سازند و باعث گمراهی تماشاگر و بعضا سردر گمی آن می شوند و به همین خاطر است که تماشاگران در نقد فیلم دیدگاههایی کاملا متفاوت و گاها متضاد را بیان می کردند آن هم بصورت کلی.
موسیقی در پلانهایی که بصورت افکتیو استفاده می شود بسیار تاثیرگذار است اما در پلانهایی آنچنان شنیداری است که تصاویر را تحت تاثیر خود قرار می دهد و تماشاگر بیشتر می شنود تا ببیند، تصویر برداری قابل قبول فیلم تحسین برانگیز است و بازی بازیگران نشان دهنده پیشنیه ی تئاتری کارگردان را به رخ می کشد. اگر فیلم تدوینی مجدد شود و بعضی پلانها حذف و برخی جابجا گردد؛ قطعا می تواند فیلمی تاثیر گذارتر، یک دست تر و خوش ساخت تر باشد.

حمیدعزتی