موسیقی پس از اسلام در ایران به دست تعزیه خوان ها حفظ شده است / مهدی آذر سینا

بزرگان شعـــر و ادب بر این باورند که کشش به سمت هنر آگاهانه نیست و هنرمند زمانی متوجه هنــرش می شود که وارد این وادی شده و اگر غیر از این باشد موفقیت به دنبال نخواهد داشت.
علاقه مهم ترین عامل سوق دادن به سوی عالم هنر بنده است و پدرم نیز به موسیقی علاقه مند بود و تصنیف هایی برایم می خواند. وی زمانی که با دستان خود بر روی دیوار ضرب می گرفت مقدمه شناخت ریتم و ضرب را برایم فراهم نمود. بعدها از طریق آشنایی و دوستی با مرحوم حسین منزوی و شرکت در جلسات شعر خوانی نواختن نی و سپس ویولون را آموختم.
در دوران جوانی، باور این امر که کسی ساز به دست گرفته و سبب تفریح دیگران شود برایم دشوار بود. از همان ابتدا نگاه من به موسیقی جدی بود. با ورود به دانشگاه هنرهای زیبای تهران زیر نظر داریوش صفوت از بزرگان موسیقی کشور و استاد برومند از ردیف دانان بزرگ موسیقی ایران آموزش دیدم.
من معتقدم که هنرمند فعالیت خود را انجام می دهد بنابراین نباید نگران موفقیت و پذیرش و یا عدم پذیرش خود از سوی آحاد مردم باشد. اگر هنرمند با نیت پاک و آگاهانه همراه با اندیشه و تفکر زحمات این عرصه را به خود تحمیل کند در مسیر موفقیت و پذیرش از سوی مردم گام نهاده است.
موسیقی پس از اسلام در ایران به دست تعزیه خوان ها حفظ شده است و در حدود نیم قرن پیش از این، مراسم تعزیه و شبیه خوانی در قالب هنری و با استفاده از آوازخوان های حرفه ای در شهر زنجان برگزار می گردید. در این مراسم از آواز خاص همراه با شعر خاصی استفاده می شد و شروع کار با موسیقی از همین تعزیه پایه گذاری شد.
سیر نزول موسیقی ایران را دهه چهل و پیش از انقلاب می دانند و در این دوران موسیقی تحریف شده و به انحراف کشیده شد اما با حضور استاد برومند در دوران ما نهضتی در عالم موسیقی علم شد. نهضتی که موسیقی گذشته و اصیل را دوباره احیا نمود و در مجامع و انجمن های موسیقی تأثیر بسزایی نهاد.
استفاده از موسیقی، به عنوان شغل سبب تحقیر هنر موسیقی است و شایسته نیست که از موسیقی در هر عرصه ای استفاده گردد، بلکه قداست موسیقی یکی از نیازهای فرهنگ ماست. موسیقی همواره توأم با فلسفه و اندیشه است. دانشمندانی همچون فارابی و ابن سینا در مورد این هنر کتاب های متعددی نوشته اند و نظرات ارزنده ای در این خصوص بیان نموده اند.
یادگیری موسیقی مراحل مختلفی دارد آموختن این هنر و پیشرفت در آن همراه با سختی و مرارت خواهد بود و باید این امید را داشت که تنها کسی می تواند تا انتهای این مسیر قدم بردارد که با علاقه و انگیزه لازم پای به این عرصه نهاده باشد.
موسیقی اصیل شنونده را متحول ساخته و روح و جسم را تقویت می کند و در تمامی ابعاد زندگی حتا اعتقادی و مذهبی نیز تأثیرگذار خواهد بود.
فراموش نکنیم موسیقی تنها برای پر کردن اوقات فراغت نیست و با اندیشه و منطق سر و کار دارد. اگر نگاه درستی به موسیقی داشته و محیط رقابتی سالمی ایجاد شود هنرمند جوان ما هنر خود را با افتخار عرضه خواهد کرد.
موسیقی از دیگر هنرها جدا نیست و کسی که وارد عالم موسیقی می شود باید با هنرهای دیگر نیز در ارتباط باشد.