ملتی که سینما ندارد مثل آن است که زبان ندارد

ملتی که سینما ندارد، مثل انسانی است که زبانی از زبانهای مورد تفاهم و تکلم را بلد نیست. فرض بفرمایید کسی که در کشور ما، همه ی لهجه های محلی – زبانهای ایرانی – را بلد است، این فرد، گستره ی فهم و تعاطی افکارش نسبت به کسی که بلد نیست، چقدر زیاد است!
با همه حرف می زند، با همه تفاهم می کند، به همه تفهیم می کند و از همه می گیرد. یا کسی که زبانهای غیر ایرانی – بیگانه – را بلد نیست، چقدر تفاوت دارد؟ لغت هنر هم همین است. کسی که از تئاتر، نقاشی، عکس یا شعر چیزی نمی فهمد، راه های معرفت به رویش بسته است.
ملتی که هر کدام از این ها را ندارد، دریچه یی به روی او بسته است.