زنجان
← همه اخبار
مقاومت اسلامی/ 2
۲۵ مرداد ۱۳۹۳کد خبر: 32890۱
پایگاه خبری حوزه هنری، در راستای مقاومت مردم فلسطین در مقابل تجاوزگران اسرائیلی، با هنرمندان مسلمان به گفتگو نشسته است و راهکارهای کمک به مقاومت از بواسطه هنر مورد بررسی قرار گرفته:
از ابعاد گوناگون هنر مقاومت غافل نشویم
آریا بخشایش بر این که مقاومت جنبه‌های مختلف دارد، به خبرنگار پایگاه خبری حوزه هنری گفت: در فرهنگ، هنر و زمینه‌های مختلف می‌توان ابعاد متفاوتی از مقاومت را دید اما تمام این‌ها در شرایطی می‌تواند کارساز باشد که حالت فرمایشی نداشته باشد بلکه به متن زندگی مردم برود، در همه زمینه‌های زندگیشان قابل لمس باشد و آن‌ها را درگیر کند. باید هنر مقاومت را از حالت بخشنامه‌ای و دستوری خارج کرد و آن را طوری فرهنگ سازی کرد که مردم آثار آن را شناخته و خودشان آن را به کار بگیرند.
این نویسنده و پژوهشگر ادامه داد: آنچه به نظرم می‌رسد این است که این اتفاق تاکنون نیفتاده و بیشتر در گروه‌های خاصی جای خودش را پیدا کرده؛ در حالی که توقعی که از فرهنگ مقاومت می‌رود بیشتر از این مسائل است.
این عضو دفتر ادبیات انقلاب اسلامی حوزه هنری همچنین افزود: هنر مقاومت تاکنون بیشتر در جنبه‌های نظامی تبلور پیدا کرده در حالی که به جای تک بعدی نگاه کردن به این موضوع می‌توان آن را در زمینه‌های مختلف اقتصادی، فرهنگی و اجتماعی هم نشان داد.
آریا بخشایش تأکید کرد: باید مقاومت را آن طور که معنای مقاومت بدهد نشان دهیم که شامل پایداری، تسلیم نشدن، صبر و استقامت در تمام زمینه هاست. باید مقاومت را تعریف کنیم تا هم هنرمندان هم مردم جامعه و حتی کشورهای دیگر بدانند وقتی از مقاومت حرف می‌زنیم، منظورمان چیست. این کار باید توسط تلویزیون، سینما و سایت‌های مختلف انجام شود و حوزه هنری هم که همیشه در چنین مواردی پیشگام بوده، نقش بسزا و موثری در ترویج و تعمیق فرهنگ مقاومت دارد.
-----------------------------------------------------------------------
رسالت هنر مقاومت آگاهی بخشی است
سید محسن اصغرزاده، فیلم ساز مستند، با اشاره به تعریف و وظایف هنر در دنیای امروز گفت: هنر به طور ذاتی قالب مناسبی برای تفهیم و ساده سازی مسائل پیچیده بسیار مناسب است و در همین راستا هنر مقاومت، به عنوان یک رسانه وظیفه آگاهی بخشی و رفع شبهات از موضوعاتی را دارد که شاید افراد دیگر جامعه نسبت به آن بی‌اطلاع باشند و این اصلی ترین کارکرد آن بحث است.
وی افزود: در بحران‌هایی که هم اکنون در منطقه شاهد هستیم به طور نسبی شاهد حضور دو جریان در دو سوی مسائل هستیم، از یک سو جریان مستکبرین و طاغوت است که تلاش داد غلبه خود بر تمام عرصه‌ها و ارکان زندگی امروز را دیکته کند و حضور خود در منطقه را بیش از پیش مستحکم کند و از سوی دیگر مستضعفین و مظلومین هستند که به دنبال حقوق واقعی خود هستند که در حال سلب شدن است. در زمینه بازتاب جهانی مسائل، شبهاتی وجود دارد که جریان استکباری به دنبال تشدید و گمراه ساختن افکار عمومی جهان در جهت منافع خود است و به دنبال آن هستند که آگاهی به درستی منتشر نشود.
این مستندساز سپس با اشاره به قالب‌های هنری و اختصاصی بودن کارکرد هر یک از آن‌ها گفت: اختصاص هر قالب هنر، معطوف به خود است. تمام هنر‌ها خاستگاه خود را دارند، اما همه وظیفه مشترکی دارند. به طور مثال، عکس کارکرد خبری و لحظه‌ای خود را دارد، کارکردی که فیلم نمی‌تواند در لحظه به آن بپردازد، قالب سینما شبهات پیچیده‌تر را بهتر حل می‌کند، حجم اطلاعات بیشتری را منتقل می‌کند و موضوع و پیرامونش را به شکل منظم تری بررسی می‌کند و پاسخ گوی افکار عمومی است.
اصغرزاده سپس درباره میزان تاثیر مستند‌های مقاومت بر جریان بیداری و آگاه سازی گفت: پاسخ به پرسش‌هایی از این دست به حوزه نظر سنجی رسانه‌ای و نوع انتشار بستگی دارد، اگر درست برخورد نشود و مفعولانه موضع گرفته شود، تمامی این تلاش‌ها در راستای همان رفع شبهات شکل می‌گیرد. برای این امر باید سیستم پخش و اجرای قوی‌تر شود تا تعداد مخاطبان افزایش یابد که به طور طبیعی صدا و سیما باید تلاش بیشتری برای پخش فیلم‌های موضوعی مقاومت بپردازد.
وی در ادامه با اشاره به عطش فرهنگی مردم کشورهای همجوار برای بهره گیری از آثار تولید کشورمان، گفت: زمانی که برای ساخت آثار خود سفرهایی به کشورهای همجوار و همسایه ایران داشتم، در مواجه با آن‌ها با نوعی عطش فرهنگی از سوی آن‌ها مواجه شدم که به نوعی خواستار خوراک فرهنگی از سوی ما بودند در این سال‌ها محصولات فرهنگی ما در حال معرفی خود به بازارهای این کشور‌ها است اما باید برنامه ریزی مناسب فنی و کار‌شناسی برای این تبادلات فرهنگی صورت گیرد.
این فیلم ساز فعال درمورد نقش حوزه هنری در جریان هنری کشور گفت: حوزه هنری در این سال‌ها و در حوزه‌های ادبیات و هنرهای تجسمی تلاش‌های مناسبی انجام داده است اما انتظار می‌رود به عنوان یک نهاد انقلابی و معنوی در زمینه فیلم‌های مستند و داستانی مقاومت تلاش بیشتری صورت پذیرد و با تلاش بیشتر می‌توان افق‌های روشن تری در این مورد انتظار کشید.
وی افزود: ایران یکی از تاثیرگذار‌ترین کشورهای منطقه در حوزه مقاومت اسلامی است به همین جهت باید در حوزه رسانه آثار بهتری تولید شود تا بتوان در این جنگ رسانه‌ای تاثیرات بیشتری بر افکار عمومی جامعه گذاشت و بخشی از این تلاش‌ها مرتبط با نهاد‌های حمایتی مانند حوزه هنری، صدا و سیما و... با همکاری خود در جریان فیلم مقاومت اسلامی میراث مناسبی برای آیندگان به یادگار بماند.
اصغرزاده در پایان گفت و گو درمورد تازه‌ترین اثر خود گفت: فیلمی مستند به نا‌م «به دنبال هکتور» را در دست ساخت دارم که در مورد یک استاد دانشگاه آمریکایی است که روابط و رقابت‌های ایران و امریکا با نگاه به حوزه جنگ‌های رسانه‌ای و سایبری در منطقه آمریکای جنوبی به خصوص ونزوئلا را بررسی می‌کند، امیدوارم اثری آگاهی بخش باشد و مخاطبان بتوانند از آن بهره بگیرند.
-----------------------------------------------------------------------
مادرانه هایی که بر بوم نشست
کارگاه نقاشی مرکز هنرهای تجسمی حوزه هنری این روزها رنگی دیگر به خود گرفته است. رنگی از جنس خون شهیدان غزه. مادران و دختران سرزمین آزادگان و ایثارگران، سرزمین 8 سال پایداری و مقاومت و سرزمین انقلاب اسلامی این بار از مقاومت مردمانی می گویند که در همسایگی شان به دست رژیمی خونخوار به شهادت می رسند.
زنان هنرمند کشور، بوم های خود را در کارگاه خلق اثر حوزه هنری به احترام کودکان و زنان بی دفاع غزه بر افراشته، قلم ها را مسلح به هنرشان کرده اند و همراه با درد و غم مادران غزه، آنچه در دل دارند با رنگ ها و طرح ها در می آمیزند و اثری پدید می آورند سراسر ایثار و آزادگی.
هر کدام از این بانوان هنرمند و نقاش از دریچه نگاه مادرانه و زنانه که مملو از احساس انسان دوستی و حق طلبی است اثرش را خلق می کند و هر کدام سعی دارد گوشه ای از غم مادر داغداری در غزه را به دوش بکشد.
به کارگاه خلق اثر ویژه حمایت از غزه در مرکز هنرهای تجسمی حوزه هنری که وارد می شوم، حال و هوا، طور دیگری است. گویی این زنان همان زنانی هستند که در روزهای انقلاب، مردان و فرزندانشان را برای مبارزه علیه رژیم ستمشاهی حمایت می کردند و دوشادوش آن ها با مشت های گره کرده در تظاهرات ها و حتی درگیری ها با نیروهای شاه می جنگیدند. گویی این زنان همانانی هستند که در دوران پرشکوه دفاع مقدس، صحنه ها را خالی نگذاشتند. در غیاب مردانی که به جبهه های جنگ تحمیلی رفته بودند، ستون خانه شدند و سنگینی زندگی را به دوش کشیدند و یا در جبهه ها حضور پیدا کردند و سخت ترین لحظه ها را تجربه کردند. گویی این زنان همان ها هستند، تنها به جای مشت های گره کرده، قلم ها را در مشت می فشارند و به جای شلیک به دشمن، رنگ را بر بوم می پاشند. حلیمه پیری از زاهدان یکی از بانوان نقاشی است که مادران غزه را با جنازه های فرزندان خردسالشان به تصویر کشیده است، زن هایی درد کشیده اما محکم که با غرور فرزندانشان را روی دست گرفته اند. این بانوی نقاش می گوید: به طور ناخواسته استواری شخصیت های نقاشی ام شبیه به زنان انقلاب خودمان شده است. احساس می کنم شخصیت هایی که ترسیم کرده ام، شبیه زنان ایران شده اند، هر چند قصد داشتم زنان غزه را به تصویر بکشم اما ناخواسته چهره های زنان استوار و مسلمان ایرانی خودمان را گرفته است. برایم عجیب است، درست می گوید. تلاش داشته مادران غزه را به تصویر بکشد، اما چقدر این مادران، شبیه مادران شهدا و زنان استوار کشورمان هستند. این شباهت نمی تواند بی دلیل باشد. همان طور که شباهت مقاومت فلسطین با مقاومت مردم کشورمان در 8 سال دفاع مقدس بی دلیل نیست.
پروانه دلفانی یکی دیگر از بانوان نقاش حاضر در این کارگاه می گوید: می خواستم تداوم مقاومت و در نهایت پیروزی مردم غزه را به تصویر بکشم. فکر کردم شاید بتوانم پیامی را به وسیله نقاشی به مخاطبان برسانم و وضعیتی که مردم غزه این روزها تجربه می کنند را به صورت تصویری به نمایش بگذارم. این حداقل کاری است که می توانم انجام دهم. آذر امیدی هم معتقد است هر کدام از نقاشان حاضر در این کارگاه با توجه به پیشینه فکری که دارند و تکنیک هایی که بر رویشان کار کرده اند، اثرشان را خلق می کنند و به همین دلیل آثار متفاوت از یکدیگر است. همان طور که این نقاش بیان می کند زنان نقاش با تکنیک های متفاوت و حتی از شهرهای متفاوت در این کارگاه حاضر شده اند و این تنوع در آثار هم مشهود است. هر چند تمام نقاشی ها حکایت از درد و مظلومیت یک ملت دارد. زهره پرنو از شهر بجنورد خراسان شمالی در این کارگاه حاضر شده است. او می گوید: با اثرم می خواستم ناراحتی و خشم مردم غزه را به تصویر بکشم، هنرمندان از شهرهای مختلف گرد هم جمع شده اند و از مظلومیت مردم غزه می گویند. زهرا پورخوش از کرمانشاه هم می گوید: برای همدردی با مردم مظلوم غزه سعی کردیم تصاویری ترسیم کنیم و من هم تلاش کردم سمفونی شهادت را به تصویر بکشم. نرگس صاحب اختیاری از کرمان تصویر انتزاعی از سرزمین غزه را به تصویر کشیده است و حضورش در این کارگاه را حسی قلبی و درونی عنوان می کند. تصویر کودکان در تصاویر اغلب بانوان نقاشی که در این کارگاه حضور دارند، شاخصه اصلی است. کودکانی که به شهادت رسیده اند و بی دفاع و بی پناه در برابر حملات رژیم صهیویستی هستند. به نظر می آید حس مادرانه ای که گفته می شود در تمام زنان وجود دارد در این آثار بیش از هرجا خود را نشان داده است. زهرا عیشی دیگر نقاش و هنرمند حاضر در این کارگاه نیز با همان حس مادرانه از تلخی وقایع جنگ و از آسیبی که کودکان در این اتفاق ناگوار می بینند می گوید. وی دلیل حضورش را ابراز همدردی با کودکان غزه عنوان می کند. او معتقد است حس یادآوری خاطرات خوب که ما و انسان های دیگر در جهان داریم و همیشه خوشایند است، کودکان غزه ندارند.
ریحانه نوایی نیز با آن که نسل سوم انقلاب اسلامی است و تجربه های مادران این سرزمین را نداشته است، اما چون زنی انقلابی و ایثارگر می گوید: هر کاری از دستمان بربیاید انجام می دهیم. اگر نقاشی باشد نقاشی می کنیم و حتی اگر مجبور باشیم بجنگیم هم می جنگیم. در چنین فضایی هنرمندان خستگی ناپذیر و مداوم طرح می زنند و رنگ بر بوم می کشند و گویی سرشار از ایده و طرح اند. همان طور که پریسا شاد بانوی نقاش می گوید از وقتی در این کارگاه حاضر شدم ایده پشت ایده به سراغم می آید، موقعیت مناسبی است برای این که بتوانم حس درونی ام را بیان کنم. تصور می کنم برعکس چیزی که اسرائیل انتظار داشته است. با این مقاومت فلسطین مجدد خودش را از درون اسرائیل می تواند احیاء کند. راضیه عبدالرحیمی نیز آرزو می کند روزی پیروزی فلسطین را ببیند و می گوید: بیشتر به این نیت آمده ام که دل امام زمان (عج) را شاد کنم. مهدیه ملکی دیگر بانوی نقاش می گوید: پس از ورودم به کارگاه، رنگ قرمز من را تحت تاثیر قرار داده است و ناخودآگاه و بی اراده این رنگ را در اثرم آورده ام. در سراسر کارگاه رنگ خون و شهادت را آغشته به سفیدی مقاومت می توان دید. رنگ ها پی در پی بر روی بوم ها می ریزند و گویی هر قلمی که بر بوم می نشیند، آه مظلومی در غزه را روایت می کند. با حضور در این کارگاه می توان احساس کرد که دل تمام مادران این سرزمین برای کودکان مظلوم غزه می تپد و آرزویشان آرامش و خوشبختی تمام کودکان و مادران غزه است.
به کارگاه خلق اثر ویژه حمایت از غزه در مرکز هنرهای تجسمی حوزه هنری که وارد می شوم، حال و هوا، طور دیگری است. گویی این زنان همان زنانی هستند که در روزهای انقلاب، مردان و فرزندانشان را برای مبارزه علیه رژیم ستمشاهی حمایت می کردند و دوشادوش آن ها با مشت های گره کرده در تظاهرات ها و حتی درگیری ها با نیروهای شاه می جنگیدند. گویی این زنان همانانی هستند که در دوران پرشکوه دفاع مقدس، صحنه ها را خالی نگذاشتند. در غیاب مردانی که به جبهه های جنگ تحمیلی رفته بودند، ستون خانه شدند و سنگینی زندگی را به دوش کشیدند و یا در جبهه ها حضور پیدا کردند و سخت ترین لحظه ها را تجربه کردند. گویی این زنان همان ها هستند، تنها به جای مشت های گره کرده، قلم ها را در مشت می فشارند و به جای شلیک به دشمن، رنگ را بر بوم می پاشند. حلیمه پیری از زاهدان یکی از بانوان نقاشی است که مادران غزه را با جنازه های فرزندان خردسالشان به تصویر کشیده است، زن هایی درد کشیده اما محکم که با غرور فرزندانشان را روی دست گرفته اند. این بانوی نقاش می گوید: به طور ناخواسته استواری شخصیت های نقاشی ام شبیه به زنان انقلاب خودمان شده است. احساس می کنم شخصیت هایی که ترسیم کرده ام، شبیه زنان ایران شده اند، هر چند قصد داشتم زنان غزه را به تصویر بکشم اما ناخواسته چهره های زنان استوار و مسلمان ایرانی خودمان را گرفته است. برایم عجیب است، درست می گوید. تلاش داشته مادران غزه را به تصویر بکشد، اما چقدر این مادران، شبیه مادران شهدا و زنان استوار کشورمان هستند. این شباهت نمی تواند بی دلیل باشد. همان طور که شباهت مقاومت فلسطین با مقاومت مردم کشورمان در 8 سال دفاع مقدس بی دلیل نیست.
پروانه دلفانی یکی دیگر از بانوان نقاش حاضر در این کارگاه می گوید: می خواستم تداوم مقاومت و در نهایت پیروزی مردم غزه را به تصویر بکشم. فکر کردم شاید بتوانم پیامی را به وسیله نقاشی به مخاطبان برسانم و وضعیتی که مردم غزه این روزها تجربه می کنند را به صورت تصویری به نمایش بگذارم. این حداقل کاری است که می توانم انجام دهم. آذر امیدی هم معتقد است هر کدام از نقاشان حاضر در این کارگاه با توجه به پیشینه فکری که دارند و تکنیک هایی که بر رویشان کار کرده اند، اثرشان را خلق می کنند و به همین دلیل آثار متفاوت از یکدیگر است. همان طور که این نقاش بیان می کند زنان نقاش با تکنیک های متفاوت و حتی از شهرهای متفاوت در این کارگاه حاضر شده اند و این تنوع در آثار هم مشهود است. هر چند تمام نقاشی ها حکایت از درد و مظلومیت یک ملت دارد. زهره پرنو از شهر بجنورد خراسان شمالی در این کارگاه حاضر شده است. او می گوید: با اثرم می خواستم ناراحتی و خشم مردم غزه را به تصویر بکشم، هنرمندان از شهرهای مختلف گرد هم جمع شده اند و از مظلومیت مردم غزه می گویند. زهرا پورخوش از کرمانشاه هم می گوید: برای همدردی با مردم مظلوم غزه سعی کردیم تصاویری ترسیم کنیم و من هم تلاش کردم سمفونی شهادت را به تصویر بکشم. نرگس صاحب اختیاری از کرمان تصویر انتزاعی از سرزمین غزه را به تصویر کشیده است و حضورش در این کارگاه را حسی قلبی و درونی عنوان می کند. تصویر کودکان در تصاویر اغلب بانوان نقاشی که در این کارگاه حضور دارند، شاخصه اصلی است. کودکانی که به شهادت رسیده اند و بی دفاع و بی پناه در برابر حملات رژیم صهیویستی هستند. به نظر می آید حس مادرانه ای که گفته می شود در تمام زنان وجود دارد در این آثار بیش از هرجا خود را نشان داده است. زهرا عیشی دیگر نقاش و هنرمند حاضر در این کارگاه نیز با همان حس مادرانه از تلخی وقایع جنگ و از آسیبی که کودکان در این اتفاق ناگوار می بینند می گوید. وی دلیل حضورش را ابراز همدردی با کودکان غزه عنوان می کند. او معتقد است حس یادآوری خاطرات خوب که ما و انسان های دیگر در جهان داریم و همیشه خوشایند است، کودکان غزه ندارند.
ریحانه نوایی نیز با آن که نسل سوم انقلاب اسلامی است و تجربه های مادران این سرزمین را نداشته است، اما چون زنی انقلابی و ایثارگر می گوید: هر کاری از دستمان بربیاید انجام می دهیم. اگر نقاشی باشد نقاشی می کنیم و حتی اگر مجبور باشیم بجنگیم هم می جنگیم. در چنین فضایی هنرمندان خستگی ناپذیر و مداوم طرح می زنند و رنگ بر بوم می کشند و گویی سرشار از ایده و طرح اند. همان طور که پریسا شاد بانوی نقاش می گوید از وقتی در این کارگاه حاضر شدم ایده پشت ایده به سراغم می آید، موقعیت مناسبی است برای این که بتوانم حس درونی ام را بیان کنم. تصور می کنم برعکس چیزی که اسرائیل انتظار داشته است. با این مقاومت فلسطین مجدد خودش را از درون اسرائیل می تواند احیاء کند. راضیه عبدالرحیمی نیز آرزو می کند روزی پیروزی فلسطین را ببیند و می گوید: بیشتر به این نیت آمده ام که دل امام زمان (عج) را شاد کنم. مهدیه ملکی دیگر بانوی نقاش می گوید: پس از ورودم به کارگاه، رنگ قرمز من را تحت تاثیر قرار داده است و ناخودآگاه و بی اراده این رنگ را در اثرم آورده ام. در سراسر کارگاه رنگ خون و شهادت را آغشته به سفیدی مقاومت می توان دید. رنگ ها پی در پی بر روی بوم ها می ریزند و گویی هر قلمی که بر بوم می نشیند، آه مظلومی در غزه را روایت می کند. با حضور در این کارگاه می توان احساس کرد که دل تمام مادران این سرزمین برای کودکان مظلوم غزه می تپد و آرزویشان آرامش و خوشبختی تمام کودکان و مادران غزه است.
اشتراک‌گذاری:لینک کوتاه: https://zanjan.hozehonari.ir/s/3ZPFZ8X
نظرات
در حال بارگذاری…
منبع: zanjan.hozehonari.ir