قرآن تجلیگاه آفرینش های هنری

هنر دینى و به عبارت بهتر بعد هنرى و زیبا شناختى روح انسانى، هم ارتباطى وثیق با «فطرت» دارد و در سایه شناخت آن تعریف مى¬شود.
در انسان شناسى اسلام، انسان این موجود پیچیده لوح سفید و نانوشته اى نیست که در او هیچگونه اثرى از تصویرگرى دست آفرینش الهى وجود نداشته باشد و ماهیتش به طور کلى بعد از وجودش تحقق یابد.
انسان در اسلام وجود بالقوه اى است داراى ظرفیتها و توانائیهاى خاص که عوامل طبیعى، اجتماعى و تربیتى خارجى و نیز عامل اراده نقش اصلى در به فعلیت رساندن جوهره ذاتى او دارند. و از اعلى علیین تا اسفل سافلین مساحت گسترده اى است که عوامل شکل دهنده در آن قدرت ما نور دارند.
« وَنَفْسٍ وَمَا سَوَّاهَا فَأَلْهَمَهَا فُجُورَهَا وَتَقْوَاهَا » (الشمس/7 و 8).
البته راه رشد و تکامل و شکوفا شدن استعدادهاى انسانى و برتر در همراهى با دین الهى است که حد فاصل انسانیت و حیوانیت است و عامل صعود انسان به مراتب کمال و تعالى وجودى است.
« فَأَقِمْ وَجْهَکَ لِلدِّینِ حَنِیفًا ۚ فِطْرَتَ اللَّهِ الَّتِی فَطَرَ النَّاسَ عَلَیْهَا ۚ لَا تَبْدِیلَ لِخَلْقِ اللَّهِ ۚ ذَٰلِکَ الدِّینُ الْقَیِّمُ »(الروم/30).
شناخت فطرت و فطریات در پیمودن این مسیر و همراه شدن با آن بسیار ضرورى و تعیین کننده است.
در یک نگاه کلى و اجمالى فطریات به دو دسته اصلى تقسیم می شوند:
* اداراکات فطرى
* گرایشات فطرى
ادراکات فطرى که پایه علم و فلسفه و هر نوع شناخت از جهان است همان بدیهیات اولیه همچون اصل عدم تناقض و امثال آن است که در جاى خود مورد بحث قرار گرفته است.
ولى گرایشات فطرى که بیشتر به بحث ما مربوط می شود شامل امور زیر است:
گرایش به معنویت و خداپرستى.
گرایش به علم و حقیقت جویى
گرایش به نیکوکارى و فضایل اخلاقى.
گرایش به کمال و جمال و زیبایى که پایه و مبناى «هنر» در زندگى و تاریخ بشرى است.
از رهگذر گرایشهاى فوق، حیات معنوى انسان شکل می گیرد و علم، ادب، دین، فضیلت، اخلاق و هنر پا به عرصه وجود گذاشته و در مجموع تمدن انسانى تحقق می پذیرد.
قرآن مجید که معجزه ختمیه پیامبر گرامى اسلام حضرت محمد مصطفى صلى الله علیه و آله و سلم است در کاملترین صورت ممکن این چهار عنصر فطرت را تجلى بخشیده و نقطه التقاى (معرفت و عبودیت)، (علم و حکمت)، (اخلاق و فضیلت) و (جمال و زیبایى) شده است.
تعالیم این کتاب در هماهنگى کامل با فطرت انسان و پاسخگوى کلیه نیازهاى فطرى اوست. از جمله این نیازها، عطش روح انسانى به هنر و زیبایى است.
قرآن علاوه بر اینکه در سایه خود هنرهاى بسیارى را پرورانده و مبدأ پیدایش یا تکامل قرائت و تجوید، شعر، خوشنویسى، تجلید، تذهیب، تصویر گرى، خط نقاشى، معرق کارى و شاخه هاى دیگر هنرى شده و بر هنر معمارى، کاشیکارى صنایع دستى، نقاشى و … اثرگذارده، خود یک آفرینش اعجاز انگیز و شگفت آور هنرى است که در قالب (کلام) و (بیان) و عرضه معانى متعالى و متکامل از عالم غیب به عالم شهود و از خداى رحمان به انسانها عرضه گشته است.
بیان قرآن بیانى هنرمندانه و زیبا است و ساختار هندسى ویژه اى دارد. که با بهره گیرى از انواع صناعات ادبى از حقیقت و مجاز، تشبیه و استعاره، کنایه، ایهام، و .. و نیز امثال و حکم، داستانهاى زیبا، پند و اندرز، تاریخ، فلسفه، بحث و مناظره و استدلالهاى عقلى و فطری، انسان را به تفکر و تدبر واداشته، قدرت خیال او را به تحریک و هیجان بر مى انگیزد و حقایق علمى و عرفانى را به گونه اى تصویر و ترسیم هنرمندانه می کند که گویى حقایق بلند معنوى در برابر چشم خواننده و شنونده تجسم یافته و او سراپا محو تماشاى آنها شده است.
ترکیب آیات و کلمات، زیر و بم حروف و حرکات، تناسب جملات و بیان آهنگین در کنار تنوع و تکثر اعجاب انگیز مطالب و موضوعات و نیز تعمق شگفت در آفاق و انفس انسانى از و جوه زیباى هندسه آیات و سور است.
بکارگیرى اوزان شعرى در جملات منثور، موسیقى آیات و بیان آهنگین در جمله پردازیهاى قرآن، که طنین آن تار دل هر انسان اهل ذوق و حقیقت جویى را به لرزه آورده زبان به تحسین می گشاید، حاکى از بکارگیرى انواع هنر در زیباترین شکل آن در آفرینش این کتاب آسمانى است. این موسیقى و آهنگ که در ارتباط کامل با مضمون و درون مایه آیات عرضه مى شود، تاثیرى سحرانگیز در روح و جان آدمى مى گذارد. تا آنجا که گاه دلهاى خشن و سخت را نرم کرده، مجذوب قرآن مى کند. این امر یکى از پایه هاى تحدى قرآن به شمار می رود.
مطالعه تصویرگریهاى زیباى قرآن در ترسیم پدیده هاى زیباى خلقت، از زمین و آسمان، کواکب و سیارات، صحراها و دریاها، کوهها، پرندگان، حیوانات و دیگر مظاهر خلقت و نیز صحنه هاى شگفت انگیز قیامت از حوادث مقارن با نفخه صور و آنچه در زمین و آسمان اتفاق می افتد تا صحنه ى بهشت و جهنم و زیباییهاى اوّلى و بلیّه هاى دوّمى، گفتگوى بین اهل بهشت و جهنم و .. همچنین قصه هاى قرآن و اسلوب هنرمندانه آن در ترسیم شخصیت هاى مثبت و منفى، قهرمانان قصه، ایجاد زمینه هاى روانى در خواننده، تحریک و تهییج عواطف و احساسات و همراه کردن خواننده باخود تا نتیجه گیریهاى انسانى و الهى از آن، مطالعه همه اینها بسیار حائز اهمیت است.
نمونه هایى از بیان هنرى در قرآن مجید
بکارگیرى هنر بلاغت و صناعات مختلف ادبى و هماهنگى قالب کلمات و درونمایه ى معانى در قرآن مجید غیر قابل شمارش است نمونه هایى از مساحات مختلف در این زمینه را جهت مطالعه بیشتر و آگاهی علاقه مندان برای تولید آثار هنری عرضه می نمائیم.
* بیان هنری در ترسیم پدیده های طبیعی و زیباییهای خلقت:
« اللَّهُ الَّذِی رَفَعَ السَّمَاوَاتِ بِغَیْرِ عَمَدٍ تَرَوْنَهَا ۖ ثُمَّ اسْتَوَىٰ عَلَى الْعَرْشِ ۖ وَسَخَّرَ الشَّمْسَ وَالْقَمَرَ ۖ کُلٌّ یَجْرِی لِأَجَلٍ مُّسَمًّى ۚ یُدَبِّرُ الْأَمْرَ یُفَصِّلُ الْآیَاتِ لَعَلَّکُم بِلِقَاءِ رَبِّکُمْ تُوقِنُونَ وَهُوَ الَّذِی مَدَّ الْأَرْضَ وَجَعَلَ فِیهَا رَوَاسِیَ وَأَنْهَارًا ۖ وَمِن کُلِّ الثَّمَرَاتِ جَعَلَ فِیهَا زَوْجَیْنِ اثْنَیْنِ ۖ یُغْشِی اللَّیْلَ النَّهَارَ ۚ إِنَّ فِی ذَٰلِکَ لَآیَاتٍ لِّقَوْمٍ یَتَفَکَّرُونَ وَفِی الْأَرْضِ قِطَعٌ مُّتَجَاوِرَاتٌ وَجَنَّاتٌ مِّنْ أَعْنَابٍ وَزَرْعٌ وَنَخِیلٌ صِنْوَانٌ وَغَیْرُ صِنْوَانٍ یُسْقَىٰ بِمَاءٍ وَاحِدٍ وَنُفَضِّلُ بَعْضَهَا عَلَىٰ بَعْضٍ فِی الْأُکُلِ ۚ إِنَّ فِی ذَٰلِکَ لَآیَاتٍ لِّقَوْمٍ یَعْقِلُونَ » (رعد/2-4(
« هُوَ الَّذِی یُرِیکُمُ الْبَرْقَ خَوْفًا وَطَمَعًا وَیُنشِئُ السَّحَابَ الثِّقَالَ وَیُسَبِّحُ الرَّعْدُ بِحَمْدِهِ وَالْمَلَائِکَةُ مِنْ خِیفَتِهِ وَیُرْسِلُ الصَّوَاعِقَ فَیُصِیبُ بِهَا مَن یَشَاءُ وَهُمْ یُجَادِلُونَ فِی اللَّهِ وَهُوَ شَدِیدُ الْمِحَالِ ».(رعد/ 12/13)
* بیان هنری قرآن در ترسیم حوادث قیامت:
«بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَٰنِ الرَّحِیمِ إِذَا الشَّمْسُ کُوِّرَتْ وَإِذَا النُّجُومُ انکَدَرَتْ وَإِذَا الْجِبَالُ سُیِّرَتْ وَإِذَا الْعِشَارُ عُطِّلَتْ وَإِذَا الْوُحُوشُ حُشِرَتْ وَإِذَا الْبِحَارُ سُجِّرَتْ وَإِذَا النُّفُوسُ زُوِّجَتْ وَإِذَا الْمَوْءُودَةُ سُئِلَتْ بِأَیِّ ذَنبٍ قُتِلَتْ وَإِذَا الصُّحُفُ نُشِرَتْ وَإِذَا السَّمَاءُ کُشِطَتْ وَإِذَا الْجَحِیمُ سُعِّرَتْ وَإِذَا الْجَنَّةُ أُزْلِفَتْ عَلِمَتْ نَفْسٌ مَّا أَحْضَرَتْ ». (سورة التکویر/ 14 – 1)
ونیز تمامى آیات سوره مبارکه حاقه از جمله :
«وَأَمَّا مَنْ أُوتِیَ کِتَابَهُ بِشِمَالِهِ فَیَقُولُ یَا لَیْتَنِی لَمْ أُوتَ کِتَابِیَهْ وَلَمْ أَدْرِ مَا حِسَابِیَهْ یَا لَیْتَهَا کَانَتِ الْقَاضِیَةَ مَا أَغْنَىٰ عَنِّی مَالِیَهْ ۜ هَلَکَ عَنِّی سُلْطَانِیَهْ خُذُوهُ فَغُلُّوهُ ثُمَّ الْجَحِیمَ صَلُّوهُ ثُمَّ فِی سِلْسِلَةٍ ذَرْعُهَا سَبْعُونَ ذِرَاعًا فَاسْلُکُوهُ إِنَّهُ کَانَ لَا یُؤْمِنُ بِاللَّهِ الْعَظِیمِ..» (الحاقة 33 – 25)
* گفتگوی اهل بهشت و دوزخیان:
«کُلُّ نَفْسٍ بِمَا کَسَبَتْ رَهِینَةٌ إِلَّا أَصْحَابَ الْیَمِینِ فِی جَنَّاتٍ یَتَسَاءَلُونَ عَنِ الْمُجْرِمِینَ مَا سَلَکَکُمْ فِی سَقَرَ قَالُوا لَمْ نَکُ مِنَ الْمُصَلِّینَ وَلَمْ نَکُ نُطْعِمُ الْمِسْکِینَ وَکُنَّا نَخُوضُ مَعَ الْخَائِضِینَ وَکُنَّا نُکَذِّبُ بِیَوْمِ الدِّینِ حَتَّىٰ أَتَانَا الْیَقِینُ » (المدثر/47-38).
* توصیف بهشت و نعمتهای آن:
«إِنَّ لِلْمُتَّقِینَ مَفَازًا حَدَائِقَ وَأَعْنَابًا وَکَوَاعِبَ أَتْرَابًا وَکَأْسًا دِهَاقًا لَّا یَسْمَعُونَ فِیهَا لَغْوًا وَلَا کِذَّابًا جَزَاءً مِّن رَّبِّکَ عَطَاءً حِسَابًا» (سورة النبأ 36-31).
* توصیف جهنم و عذابهای آن:
«إِنَّ جَهَنَّمَ کَانَتْ مِرْصَادًا لِّلطَّاغِینَ مَآبًا لَّابِثِینَ فِیهَا أَحْقَابًا لَّا یَذُوقُونَ فِیهَا بَرْدًا وَلَا شَرَابًا إِلَّا حَمِیمًا وَغَسَّاقًا جَزَاءً وِفَاقًا إِنَّهُمْ کَانُوا لَا یَرْجُونَ حِسَابًا وَکَذَّبُوا بِآیَاتِنَا کِذَّابًا وَکُلَّ شَیْءٍ أَحْصَیْنَاهُ کِتَابًا فَذُوقُوا فَلَن نَّزِیدَکُمْ إِلَّا عَذَابًا» (سورة النبأ 30-21).
* بیان هنری قرآن در سوگندها
«فَلَا أُقْسِمُ بِالْخُنَّسِ الْجَوَارِ الْکُنَّسِ وَاللَّیْلِ إِذَا عَسْعَسَ وَالصُّبْحِ إِذَا تَنَفَّسَ إِنَّهُ لَقَوْلُ رَسُولٍ کَرِیمٍ» .(تکویر/15-19)
* بیان هنری قرآن در ذکر حوادث تاریخی و قصص قرآنی
«وَأَوْحَیْنَا إِلَىٰ أُمِّ مُوسَىٰ أَنْ أَرْضِعِیهِ ۖ فَإِذَا خِفْتِ عَلَیْهِ فَأَلْقِیهِ فِی الْیَمِّ وَلَا تَخَافِی وَلَا تَحْزَنِی ۖ إِنَّا رَادُّوهُ إِلَیْکِ وَجَاعِلُوهُ مِنَ الْمُرْسَلِینَ».(قصص/7)
ودر سوره نوح گفتگوى نوح را با خداوند اینگونه بیان مى کند:
« قَالَ رَبِّ إِنِّی دَعَوْتُ قَوْمِی لَیْلًا وَنَهَارًا فَلَمْ یَزِدْهُمْ دُعَائِی إِلَّا فِرَارًا وَإِنِّی کُلَّمَا دَعَوْتُهُمْ لِتَغْفِرَ لَهُمْ جَعَلُوا أَصَابِعَهُمْ فِی آذَانِهِمْ وَاسْتَغْشَوْا ثِیَابَهُمْ وَأَصَرُّوا وَاسْتَکْبَرُوا اسْتِکْبَارًا ثُمَّ إِنِّی دَعَوْتُهُمْ جِهَارًا ثُمَّ إِنِّی أَعْلَنتُ لَهُمْ وَأَسْرَرْتُ لَهُمْ إِسْرَارًا فَقُلْتُ اسْتَغْفِرُوا رَبَّکُمْ إِنَّهُ کَانَ غَفَّارًا یُرْسِلِ السَّمَاءَ عَلَیْکُم مِّدْرَارًا وَیُمْدِدْکُم بِأَمْوَالٍ وَبَنِینَ وَیَجْعَل لَّکُمْ جَنَّاتٍ وَیَجْعَل لَّکُمْ أَنْهَارًا مَّا لَکُمْ لَا تَرْجُونَ لِلَّهِ وَقَارًا وَقَدْ خَلَقَکُمْ أَطْوَارًا ». (نوح/14-5)
ونیز:
« قَالَ نُوحٌ رَّبِّ إِنَّهُمْ عَصَوْنِی وَاتَّبَعُوا مَن لَّمْ یَزِدْهُ مَالُهُ وَوَلَدُهُ إِلَّا خَسَارًا وَمَکَرُوا مَکْرًا کُبَّارًا وَقَالُوا لَا تَذَرُنَّ آلِهَتَکُمْ وَلَا تَذَرُنَّ وَدًّا وَلَا سُوَاعًا وَلَا یَغُوثَ وَیَعُوقَ وَنَسْرًا وَقَدْ أَضَلُّوا کَثِیرًا ۖ وَلَا تَزِدِ الظَّالِمِینَ إِلَّا ضَلَالًا مِّمَّا خَطِیئَاتِهِمْ أُغْرِقُوا فَأُدْخِلُوا نَارًا فَلَمْ یَجِدُوا لَهُم مِّن دُونِ اللَّهِ أَنصَارًا وَقَالَ نُوحٌ رَّبِّ لَا تَذَرْ عَلَى الْأَرْضِ مِنَ الْکَافِرِینَ دَیَّارًا إِنَّکَ إِن تَذَرْهُمْ یُضِلُّوا عِبَادَکَ وَلَا یَلِدُوا إِلَّا فَاجِرًا کَفَّارًا رَّبِّ اغْفِرْ لِی وَلِوَالِدَیَّ وَلِمَن دَخَلَ بَیْتِیَ مُؤْمِنًا وَلِلْمُؤْمِنِینَ وَالْمُؤْمِنَاتِ وَلَا تَزِدِ الظَّالِمِینَ إِلَّا تَبَارًا » (نوح/ 28 –21)
* امثال و حکم سائره
آیات بسیارى از قرآن مجید به خاطر کوتاهى ، زیبایى و بار معنایى آن که در رابطه با مسائل اجتماعى، اخلاقى و روزمره زندگى انسانها قرار مىگیرند به
عنوان حکمت و مثل وارد ادبیات عرب و محاورات مردم شده است از جمله:
« وَلَکُمْ فِی الْقِصَاصِ حَیَاةٌ یَا أُولِی الْأَلْبَابِ لَعَلَّکُمْ تَتَّقُونَ » (بقره/179)
« فَمَن یَعْمَلْ مِثْقَالَ ذَرَّةٍ خَیْرًا یَرَهُ وَمَن یَعْمَلْ مِثْقَالَ ذَرَّةٍ شَرًّا یَرَهُ » (سورة الزلزال/8 و 7).
« وَمَکَرُوا وَمَکَرَ اللَّهُ ۖ وَاللَّهُ خَیْرُ الْمَاکِرِینَ » (آل عمران/54).
« إِنَّ مَعَ الْعُسْرِ یُسْرًا » (سورة الانشراح/6).
« إِنْ أَحْسَنتُمْ أَحْسَنتُمْ لِأَنفُسِکُمْ » (سورة الاسراء/7).
« هَلْ جَزَاءُ الْإِحْسَانِ إِلَّا الْإِحْسَانُ » (الرحمن/60).
* بیان قرآن در ترسیم زندگی دنیوی انسانها
« اعْلَمُوا أَنَّمَا الْحَیَاةُ الدُّنْیَا لَعِبٌ وَلَهْوٌ وَزِینَةٌ وَتَفَاخُرٌ بَیْنَکُمْ وَتَکَاثُرٌ فِی الْأَمْوَالِ وَالْأَوْلَادِ ۖ کَمَثَلِ غَیْثٍ أَعْجَبَ الْکُفَّارَ نَبَاتُهُ ثُمَّ یَهِیجُ فَتَرَاهُ مُصْفَرًّا ثُمَّ یَکُونُ حُطَامًا ۖ وَفِی الْآخِرَةِ عَذَابٌ شَدِیدٌ وَمَغْفِرَةٌ مِّنَ اللَّهِ وَرِضْوَانٌ ۚ وَمَا الْحَیَاةُ الدُّنْیَا إِلَّا مَتَاعُ الْغُرُورِ » (سورة الحدید/20(
* بیان هنرمندانه در تشریع احکام
هماهنگى هنرمندانه بین قالب و درون مایه موضوعات قرآنى تنها به قصه ها، سوگندها و امثال و حکم قرآن خلاصه نمى شود. قرآن مجید در ذکر عقاید و معارف و احکام و شرایع هم متناسب با مضمون آیات قالب خاص را انتخاب کرده و براى تاثیر گذارى بیشتر از شیوه هاى متفاوت بهره مى گیرد. از جمله این موضوعات، تشریع روزه در قرآن مجید است. این حکم الهى که با پرهیز از خوردن، آشامیدن و برخى از لذتهاى دیگر انسان همراه است، براى مسلمانانى که در سرزمین سوزان عربستان و روزهاى بلند تابستان به سر مى بردند عملى شاق و نا ملایم بود لذا در تشریع آن اسلوب دیگرى به کارگرفته مى شود و آن بیان حکم با توجه به زمینه هاى عاطفى و روانى سپس پرداختن به تسهیلات و تخفیفها که به تدریج از شدت و حِدّت آن بکاهد و در جان و نفوس جاى بگیرد. به اضافه فوائد مادى و معنوى که بر این حکم مترتب است و بیان آن مسلمانان را به پذیرش روزه ترغیب و تشویق مى نماید.
« یَا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُوا کُتِبَ عَلَیْکُمُ الصِّیَامُ کَمَا کُتِبَ عَلَى الَّذِینَ مِن قَبْلِکُمْ لَعَلَّکُمْ تَتَّقُونَ أَیَّامًا مَّعْدُودَاتٍ ۚ فَمَن کَانَ مِنکُم مَّرِیضًا أَوْ عَلَىٰ سَفَرٍ فَعِدَّةٌ مِّنْ أَیَّامٍ أُخَرَ ۚ وَعَلَى الَّذِینَ یُطِیقُونَهُ فِدْیَةٌ طَعَامُ مِسْکِینٍ ۖ فَمَن تَطَوَّعَ خَیْرًا فَهُوَ خَیْرٌ لَّهُ ۚ وَأَن تَصُومُوا خَیْرٌ لَّکُمْ ۖ إِن کُنتُمْ تَعْلَمُونَ ».
توجه به نکات زیر در این آیه حکایت از بیان هنرمندانه قرآن براى و ادار کردن مسلمانان به روزه گرفتن است.
* تکیه برایمان مردم با بیان یَا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُوا و طبعا التزام آنان به لوازم آن.
* کُتِبَ عَلَیْکُمُ الصِّیَامُ: یعنى جاى چون و چرا نیست دستورى است که از خداوند رسیده.
* کَمَا کُتِبَ عَلَى الَّذِینَ مِن قَبْلِکُمْ: یعنى نگران نباشید، شما تنها نیستید امتهاى قبل هم روزه مى گرفتند.
* لَعَلَّکُمْ تَتَّقُونَ : فایده روزه را که همان تقوا و پرهیز کارى است بیان مى کند.
* أَیَّامًا: به صورت نکره یعنى فقط چند روز.
*مَّعْدُودَاتٍ: تأکیدى است بر کم بودن روزها.
* فَمَن کَانَ مِنکُم مَّرِیضًا أَوْ عَلَىٰ سَفَرٍ فَعِدَّةٌ مِّنْ أَیَّامٍ أُخَرَ: تسهیل و تخفیف براى بیماران و مسافران
* وَعَلَى الَّذِینَ یُطِیقُونَهُ: تخفیف دیگرى براى پیران و کسانى که روزه
براى آنها مشقت آوراست.
* وَأَن تَصُومُوا خَیْرٌ لَّکُمْ: بیان فواید روزه و اینکه این حکم به مصلحت مردم است.
* و بالاخره در پایان این آیات مى فرماید: یُرِیدُ اللَّهُ بِکُمُ الْیُسْرَ وَلَا یُرِیدُ بِکُمُ الْعُسْرَ.
در این آیات با بیان روانشناسانه و زیبا، ذکر فلسفه وفوائد روزه، بیان تخفیفها و تسهیلات و توجه دادن به اهمیت معنوى ماه رمضان و نزول قرآن در این ماه، بهترین راه اثر گذارى بر و جدان و ضمیر مخاطب در نظر گرفته شده و حکم الهى روزه تشریع گشته است.
آیات فوق نمونه هایى هستند از بکارگیرى علم و حکمت و هنر و خلاقیت در بیان قرآنى که در مجموع آفرینش هنرى قرآن را شکل مى دهند. و شایسته است که همه مسلمانان با الهام گرفتن از کتاب عزیز خداوند ابزار هنر را در شاخه هاى مختلف آن هرچه بیشتر در راه ترویج فرهنگ قرآن و گسترش آن به نسلها و عصرها بویژه نسل جوان و تازه پا بکار گرفته به نوآورى، ابتکار و خلاقیت در آن دست بزنند برگزارى اولین جشنواره قرآنی (گناهان زبانی)، که امید است هر سال گسترش بیش از پیش یافته ملتهاى مسلمان را به سوى خود جذب نموده و منشأ الهام براى برگزارى آن در میان سایر ملتها باشد، کانون پرجاذبه اى است که مى توان به آن امید بست و شکوفاشدن جوانه هاى حیات و نشاط را در سایه آن به انتظار نشست.
و نیز فراموش نکنیم که ماه رمضان که ماه میهانى خداوند و حضور بر سر مائده رحمت فراگیر او است، بستر مناسبى براى ایجاد حرکت هنری در مسیر تکامل انسانی، الهى و معنوى به سوى الله و رسیدن به (فطرت الله) است.
امیداست خداوند به برکت این ماه عزیز مسلمانان را در راه رسیدن به این هدف بزرگ در سایه و حدت، اخوت و همبستگى یارى فرماید و کتاب خدا، سنت پیامبر و عترت طاهرین او را راهنماى همه قرار دهد.

ورود به صفحه مخصوص نخستین جشنواره قرآنی (گناهان زبانی) >>>