فرات تشنه ی نوشیدن تو - اسماعیل محمدپور

شکوه تشنگی خیمه گاه و دریا تو
غریو العطش و یک سپاه و تنها تو
خبر رسید « امان نامه می رسد از پی
و نانوشته بخوان حرف های ما را تو»
خبر رسید «بیا شَرزه شیر ِماه نشان
نگین لشکر ما باش ظهر فردا تو»
خبر رسید... خبرها یکی یکی و... همه
در اضطراب که یعنی...که آه ... آیا تو...؟
-: «عمو چه می شود آیا ؟» ، رقیّه در تب و تاب
-: « پدر چه می کنی آیا بدون سقّا تو ؟»
رسید نوبت جانبازی شقایق ها
یکی یکی همه پَر پَر شدند ، حالا تو...
رسید نوبت تو ، پشت آسمان خم شد
به خون نشست زمین و زمان همه با تو
رسید نوبت تو، عرش بر زمین افتاد
فرات تشنه ی نوشیدن تو ، اما تو –
به شرم و عاطفه ، معنای دیگری دادی
به آب ، رنگ و لعاب برادری دادی

اسماعیل محمدپور