سینمای دینی با گفتار و شعار پدید نخواهد آمد

میرشکاک در تشریح این نکته که نقش تربیتی دین در سینمای در حال گذار و در دوران مدرنیته امروز چه مختصاتی می تواند داشته باشد، گفت: نمی توانیم در دایره مدرنیته زندگی کنیم و در عین حال بیرون آن قرار گیریم. وقتی انقلاب کردیم؛ گمان بر این بود که یک سیر خلاف آمد را پیش گرفته ایم اما مدرنیته عادت نیست.  وی در ادامه افزود: حال آنکه مدرنیته حوالت است. در عادت می توان با اَبدان در تماس و از جان و روح منقطع از دیگران باشیم. در عادت تفکر و تذکرات است اما فرد منتشر و نفس اماره جمعی را نمی توان را به این سمت خواند و همه چیز را به سمت خود کشید.  میرشکاک با بیان اینکه اندک اندک مدرنیته ما را از همه ارزش ها وادار به اعراض می کند، در توضیحی بیشتر اظهار داشت: این یعنی همزبانی با فضایی که به دهکده جهانی تعبیر شده است. مساله مهم در اینجا غفلت نکردن از موقف و موقع خویش است. باید نگاه دقیقی به اقتضائات دوران مدرنیته شود. در دورانی که در کردار دچار اشتباهات فراوان و متناقض با دین هستیم در گفتار و شعار موجود در سینما نمی توان توقع پدید آمدن سینمای دینی را داشت.  میرشکاک در خصوص تغییرات مقتضی مدرنیته اظهار داشت: در این دوران، عدالت‌خواهی دیگر محلی از اعراب ندارد و اقتصاد عدالت محور تبدیل به خصوصی‌سازی و سودآوری سرمایه‌محور می‌شود. این تحول بنیادین تحت عنوان و شعار توسعه شکل می‌گیرد.  میرشکاک با توضیح اینکه اگر از آغاز انقلاب تا همین امروز سر جایمان می‌ماندیم و عهدی که در انقلاب آشکار شد و ساحتی که در دوران دفاع مقدس تجربه کردیم، حفظ می‌کردیم، یادآور شد: اگر توجه‌مان را از آسمان نمی‌بریدیم و متوجه زمین نمی‌شدیم، امروز وضعمان بسیار متفاوت‌تر از چیزی بود که امروز مشاهده می‌کنیم. اما متاسفانه بعد از پذیرش قطعنامه و بویژه پس از رحلت امام(ره) با شعار «توسعه» حرکت کردیم و رسیدیم به جایی که هستیم.  میرشکاک گفت: نمی‌شود غرب و توسعه غربی را با پا پس زد و با دست پیش کشید. مشکل ما این است که ما هم خدا را می‌خواهیم هم خرما را و هیچگاه نخواستیم اقتضائات مدرنیته را در نظر بگیریم.  در این بخش از نشست میرشکاک صحبت های خود را به سمت سینمای دینی متوجه کرد و گفت:باید متناسب با بقیه شرایط یک جامعه اخلاقی، سینمای دینی شکل گیرد. سینمای حال حاضر ایران، فیلمسازهای مختلف با تفکرات گوناگونی دارد، شاید به این لحاظ انتظار تحول این سینما در کوتاه مدت شدنی نباشد. اما رسانه ملی را خیلی راحت تر می توان دینی کرد. در این زمینه چه کرده ایم. دو رسانه تلویزیون و رادیو قابلیت انتقال مفاهیم اخلاقی را به شدت دارند اما در این مورد هم غفلت هایی می شود.  وی با طرح این پرسش که آیا اگر ما عنوان «دینی» را به هر چیزی بچسبانیم، آن امر دینی می شود؟ پاسخ داد: خیر.محال است معیشت دنیایی اما رسانه و سینمای دینی داشت.  در جامعه ای که فردی ماشین یک میلیاردی سوار می شود و در کنار آن 7 میلیون بیکار، کارتن خواب و ... داریم و آمار طلاق به ازدواج می چربد آیا می توان با شعار محفل و جشنواره فرهنگی و .... به سینمای دینی دست یافت.  وی در توضیح این مطلب اظهار داشت: آیا معماری دینی که از قرن سه و چهار فراگیر شد توانست جامعه را دینی کند. با یک جزء دینی نمی توان بقیه امور را دینی کرد. گیریم که چند صد فیلم موفق دینی تولید کردیم در برابر چند صد هزار فیلم هالیوود و بالیوود که سالانه تولید می شود، چه باید کرد. اخلاق و دین در بطن جامعه باید پدید آید.  میرشکاک با بیان اینکه اگر غرب سینما نداشت با بمب اتم هم نمی توانست فرهنگ ها را ذایل و تمدن های دیگر را در تمدن خود حل کند، تاکید کرد: سینما آمد و تلویزیون و ماهواره و اینترنت را آورد. آیا این وضعیت مایوس کننده است؟ خیر. به این دلیل که زمینه ظهور موعود با تباهی های حاصل شده فراهم می شود.  اگر ما بتوایم واقعا به دین برگردیم، نه به ایدئولوژی، بسیاری از مشکلات ما سامان می‌یابد بدون اینکه نیازی به سینمای دینی داشته باشیم. منظورم از «دین و نه ایدئولوژی» این است، طوری نباشد که هر جای دین به نفعمان بود مطرح شود و برای آن کنگره و جشنواره بگیریم اما هر جای‌اش به نفعمان نبود، پشت گوش بیندازیم.