زنجان
← همه اخبار
زخمه های تحجر
۲۵ بهمن ۱۳۹۳کد خبر: 33325۱
فیلم «مزارشریف» تلاشی است در نقد و تقبیح افراطی گری و تعصبات کورکورانه که باعث ایجاد جنگ ها و آوارگی کودکان و زنان می شود.
در مردادماه سال هفتادوهفت به دنبال اشغال شهر مزارشریف توسط طالبان، گروهی از افراد نیروی های سپاه صحابه وابسته به سرویس اطلاعات و امنیت پاکستان به سفارت ایران حمله کرده و در ابتدا هشت نفر از دیپلمات ها و یک خبرنگار و سپس دو دیپلمات دیگر را به شهادت رساندند. اما یکی از دیپلمات ها به نام الله مراد شاهسون به شکل معجزه آسایی از این قتل عام جان سالم به در می برد و خود را به ایران می رساند. «مزار شریف» چهارمین فیلم عبدالحسن برزیده روایتی است از این ماجرا که از زبان تنها بازمانده آن روایت می شود. ماجرایی که در پی هرج و مرج شهر و کشور افغانستان در پی شورش گروهکی متحجر و افراطی به وقوع پیوست و تا به امروز هم دامان مردمان این کشور مظلوم را گرفته است.
فیلم شروع جذاب و درگیر کننده ای دارد و ماجرا در دو زمان حال و گذشته تعریف می شود و این روایت غیر خطی هم به جذاب تر شدن فیلم و ارائه صحیح و اصولی اطلاعات به مخاطب کمک کرده و هم آن را از حالت گزارشی خارج کرده است. فیلم نامه «مزارشریف» نوشتاری منطقی دارد اما ضعف فیلم نامه در بخش هایی از فیلم مانند فصل اشغال سفارت به چشم می خورد.
نقطه قوت آخرین فیلم برزیده ساختار مقبول و استاندارد آن است. فیلم در بخش جلوه های ویژه و سکانس هایی که با استفاده از پرده کروماکی فیلم برداری شده اند موفق عمل می کند و تروکاژ حتی در پرده بزرگ سینما هم واقعی جلوه کرده و برخلاف سایر فیلم های ایرانی توی ذوق نمی زند.
حُسن دیگر فیلم ضرباهنگ خوب و مهم تر از آن متوازن فیلم است. «مزار شریف» حفره داستانی و نقطه کور ندارد و حتی در بخش هایی که شاهسون بیهوش شده و فیلم عملا تک کاراکتر می شود هم ریتم از توازن منطقی اش خارج نمی شود. برزیده از امکانات و بودجه ای که در اختیار داشته در حد توان و تجربه اش حداکثر استفاده کرده ولی فیلم را بیش از ظرفیت داستانی اش کش نمی دهد. هرچند بخش هایی از داستان مانند فصل خروج شاهسون و همراهان افغان تبارش از شهر و آوارگی اش در بیابان و مناطق کوهستانی در صورت داشتن ملات کافی فیلم نامه ای جای پرداخت و اثرگذری بیشتری داشت.
نقش آفرینی های فیلم هم همراه با کلیت استاندارد آن پیش می روند و اغلب درخشانند. حسین یاری هرچند به نظر نگارنده انتخاب مناسبی برای بازی در نقش شاهسون نبوده و شمایل قهرمان گونه ای به این کاراکتر نبخشیده اما در نهایت از پس ایفای نقش و ایجاد حس همدلی در مخاطب برآمده. مسعود رایگان هم مانند همیشه در نقشش موفق عمل کرده است. اما بهترین نقش آفرینی فیلم بی شک مربوط به مهتاب کرامتی است که در نقش سخت زنی افغانی با لهجه عجیبی بین فارسی و پشتو می درخشد. کرامتی در سکانس راز و نیازش با خدا که دردمند اما امیدوارانه برای مردم محنت کشیده مردمش دعا می کند فوق العاده ظاهر شده است.
«مزارشریف» تازه ترین تولید حوزه هنری شاید فیلمی بی نظیر در گونه جنگی و تریلر نباشد اما همین که برزیده و گروه پرتلاشش سعی کرده اند به زوایای کمتر پرداخته شده تاریخ کشور در سینما بپردازند و با روایتی جذاب توجه مخاطب را به این ماجرا معطوف کنند، ستودنی است. این فیلم تلاشی است در نقد و تقبیح افراطی گری و تعصبات کورکورانه که باعث ایجاد جنگ ها و آوارگی و کودکان و زنان می شود.
فیلم شروع جذاب و درگیر کننده ای دارد و ماجرا در دو زمان حال و گذشته تعریف می شود و این روایت غیر خطی هم به جذاب تر شدن فیلم و ارائه صحیح و اصولی اطلاعات به مخاطب کمک کرده و هم آن را از حالت گزارشی خارج کرده است. فیلم نامه «مزارشریف» نوشتاری منطقی دارد اما ضعف فیلم نامه در بخش هایی از فیلم مانند فصل اشغال سفارت به چشم می خورد.
نقطه قوت آخرین فیلم برزیده ساختار مقبول و استاندارد آن است. فیلم در بخش جلوه های ویژه و سکانس هایی که با استفاده از پرده کروماکی فیلم برداری شده اند موفق عمل می کند و تروکاژ حتی در پرده بزرگ سینما هم واقعی جلوه کرده و برخلاف سایر فیلم های ایرانی توی ذوق نمی زند.
حُسن دیگر فیلم ضرباهنگ خوب و مهم تر از آن متوازن فیلم است. «مزار شریف» حفره داستانی و نقطه کور ندارد و حتی در بخش هایی که شاهسون بیهوش شده و فیلم عملا تک کاراکتر می شود هم ریتم از توازن منطقی اش خارج نمی شود. برزیده از امکانات و بودجه ای که در اختیار داشته در حد توان و تجربه اش حداکثر استفاده کرده ولی فیلم را بیش از ظرفیت داستانی اش کش نمی دهد. هرچند بخش هایی از داستان مانند فصل خروج شاهسون و همراهان افغان تبارش از شهر و آوارگی اش در بیابان و مناطق کوهستانی در صورت داشتن ملات کافی فیلم نامه ای جای پرداخت و اثرگذری بیشتری داشت.
نقش آفرینی های فیلم هم همراه با کلیت استاندارد آن پیش می روند و اغلب درخشانند. حسین یاری هرچند به نظر نگارنده انتخاب مناسبی برای بازی در نقش شاهسون نبوده و شمایل قهرمان گونه ای به این کاراکتر نبخشیده اما در نهایت از پس ایفای نقش و ایجاد حس همدلی در مخاطب برآمده. مسعود رایگان هم مانند همیشه در نقشش موفق عمل کرده است. اما بهترین نقش آفرینی فیلم بی شک مربوط به مهتاب کرامتی است که در نقش سخت زنی افغانی با لهجه عجیبی بین فارسی و پشتو می درخشد. کرامتی در سکانس راز و نیازش با خدا که دردمند اما امیدوارانه برای مردم محنت کشیده مردمش دعا می کند فوق العاده ظاهر شده است.
«مزارشریف» تازه ترین تولید حوزه هنری شاید فیلمی بی نظیر در گونه جنگی و تریلر نباشد اما همین که برزیده و گروه پرتلاشش سعی کرده اند به زوایای کمتر پرداخته شده تاریخ کشور در سینما بپردازند و با روایتی جذاب توجه مخاطب را به این ماجرا معطوف کنند، ستودنی است. این فیلم تلاشی است در نقد و تقبیح افراطی گری و تعصبات کورکورانه که باعث ایجاد جنگ ها و آوارگی و کودکان و زنان می شود.
اشتراک‌گذاری:لینک کوتاه: https://zanjan.hozehonari.ir/s/4CDC64Y
نظرات
در حال بارگذاری…
منبع: zanjan.hozehonari.ir