دل می دهند این همه انسان به چشمهات - رباب طاهری

امید بسته است بیابان به چشمهات
با اینکه در کویر جهان قد کشیده ای
هرگز شبیه نیست درختان به چشمهات
ای آفتاب یخ زده در حجم کربلا
پل بسته ماه یک شب عریان به چشمهات
قرآن به روی نیزه تو را گریه کرده است
سوگند خورده نیزه و قرآن به چشمهات
دنیا بعید نیست توسل کند به تو
حتی دخیل های خراسان به چشم هات
روشن شده است در هیجان تب و عطش
شب های کودکان هراسان ، به چشمهات
حتی اگرچه غم فوران داده بغض را
یک قطره اشک نیز مباران به چشم هات
*
دارد غزل به خویشتنش فکر می کند
شاید به مثنوی شدنش فکر می کند
از نیزه های سرزده دلگیر نیستی
ای سرو که اسیر و زمینگیر نیستی
هفت آسمان جهان تو را گریه می کند
خورشید بازوان تو را گریه می کند
از خون تو کویر عطش جان گرفته است
در کربلا به نام تو باران گرفته است
تقدیر عشق را به لب جو کشانده اند
بعد از تو آب را به هیاهو کشانده اند
... ای آب در نشیب جهان ایستاده ای
اینسان که تشنه و نگران ایستاده ای
به کوفه ی ستم زده ات فکر می کنم
دارم به ظهر غم زده ات فکر می کنم
ای آب ... که تو را لب عباس آرزوست
تصویر ماه و عطر گل یاس آرزوست
تاریخ سر به حسرت بی حاصلت گذاشت
... عباس ، آرزوی تو را بر دلت گذاشت ......

رباب طاهری - آذرشهر