زنجان
← همه اخبار
در آستانه سیزدهمین جشنواره شعر و داستان جوان سوره/ جهان بینی شعرای جوان نزدیک به هم شده است/ تعداد جشنواره ها را باید کم کرد
۱۲ اردیبهشت ۱۳۹۴کد خبر: 33583۲
امیر مرزبان در گفت و گو با خبرنگار پایگاه خبری حوزه هنری با اشاره به جریان شعر جوان این جریان را در دو ساحت فرد و اجتماع مورد بررسی قرار داده و گفت: وقتی ما از شعر جوان صحبت می کنیم ناگزیر از برهه ای از زندگی او حرف می زنیم با عنوان دوران جوانی. هر انسانی دورانی در زندگی خود تجربه می کند، یعنی کودکی و نوجوانی و جوانی و بزرگسالی و پیری را از سر می گذراند. یک شاعر هم همین دوران طبیعی را طی می کند و هر دوره از این زندگی دارای اقتضائاتی است.
وی در ادامه افزود: همه شعرای بزرگ هم چنین دورانی را به صورت طبیعی و حتمی گذرانده اند. از این رو دوران جوانی دارای شاخصه ها و ویژگی هایی است که با دوران دیگر متفاوت است. مثلا یک شاعر در دوران جوانی با شور و حس بیشتری شعر می گوید. نسبتش با تعقل به نسبتی که در دوران پیری تجربه خواهد کرد یکسان نبوده و به میزان پیری نیز عمیق نخواهد بود.
این شاعر در ادامه به ویژگی های شعر دوران جوانی پرداخت و توضیح داد: ویژگی های شخصی دوران جوانی اشعار عاشقانه و اشعار با حس و شورا بیشتری است. در جوان فرد تغزل بیشتری دارد و عاطفه بیشتری به خرج می دهد.
مرزبان درباره جنبه اجتماعی شعر دوران جوانی گفت: در صحنه اجتماع ما، خصوصا شرایطی که شبکه های اجتماعی آفریده اند و با توجه به آگاهی ها و سواد ادبی نزدیک به هم شاعران جوان، شاخصه های بسیار متنوعی وجود ندارد.
وی ادامه داد: شعر جوان امروز با همان ویژگی های شخصی طی می شود اما جنبه اجتماعی اشعار به اقتضای محیطی که شاعر زندگی می کند بیشتر شده است. البته ادبیات اعتراض هم جریان دارد. اما شعری که بر آمده از نحله های فکری و فلسفی چه نحله های فلسفی مثبت چه منفی بسیار کم دیده می شود. هر چند به صورت معدودی چنین جریانی هم وجود دارد. از این رو می شود گفت مولفه های مشترک در شعر شاعران جو.ان بسیار وجود دارد.
این شاعر در خصوص یکی از آسیب های شعر این دوره تصریح کرد: امروز شاعران بسیاری از همدیگر تاثیر فوق العاده ای می پذیرند. هر شاعری یک جهان بینی بالغ که با جهان بینی دیگران نقاط تمایز بیشتری داشته باشد، ندارد. این در حالی است که در گذشته این طور نبوده و شعرا هر کدام از یک جهان بینی خاصی حرف می زدند و تنوع بسیاری دیده می شد.
امیر مرزبان درباره فرم و قالب شعر کنونی گفت: امرز از نظر زبان شعری این طور نیست که بتوانیم بگوییم هر شاعری توانسته است به یک تشخص زبانی رسیده است. در باره قالب هم که من این واژه را خیلی نمی پسندم و وازه شکل را مناسب تر می دانم باید بگویم که قالب و شکل هم به خود افراد بر می گردد و علایقی که دارند. افرادی که به شعر نیمایی علاقه دارند با افرادی که غزل سرا هستند از نظر دیدگاه ها متمایزند.
وی در ادامه افزود: اما در خصوص فرم و قالب هم باید بگویم که قالب ها بسیار نزدیک هم هستند و تنوعی وجود ندارد. بعد از انقلاب تا حدی چهار پاره و ترانه هم علاوه بر غزل به کار گرفته شد اما در همین ها هم تنوعی دیده نمی شود.
این شاعر درباره تاثیر جشنواره ها در روند شعر جوان گفت: جشنواره ها در ذات خود مثبت هستند. اما یک نقص بسیار بزرگ متوجه جشنواره هاست.
وی ادامه داد: اما این نقص متوجه برگزار کنندگان نیست بلکه دقیقا به شرکت کنندگان بر می گردد. عده ای به دلیل فراوانی جشنواره ها به دیده محل کسب به آن ها نگاه می کنند و همه هم و غم خود را صرف سرودن شعر جشنواره ای می کنند تا جایزه ببرند.
مرزبان در نهایت در خصوص فراوانی تعداد جشنواره ها گفت: در یک سال ما در حدود صد الی دویست تا جشنواره های مختلف شعر داریم. به نظرم باید این تعداد کم شده و یکی دو تا جشنواره مادر باشد که بتواند تاثیرگذار باشد و در ضمن فضای شعر جشنواره ای نیز برچیده شود.
این شاعر در ادامه به ویژگی های شعر دوران جوانی پرداخت و توضیح داد: ویژگی های شخصی دوران جوانی اشعار عاشقانه و اشعار با حس و شورا بیشتری است. در جوان فرد تغزل بیشتری دارد و عاطفه بیشتری به خرج می دهد.
مرزبان درباره جنبه اجتماعی شعر دوران جوانی گفت: در صحنه اجتماع ما، خصوصا شرایطی که شبکه های اجتماعی آفریده اند و با توجه به آگاهی ها و سواد ادبی نزدیک به هم شاعران جوان، شاخصه های بسیار متنوعی وجود ندارد.
وی ادامه داد: شعر جوان امروز با همان ویژگی های شخصی طی می شود اما جنبه اجتماعی اشعار به اقتضای محیطی که شاعر زندگی می کند بیشتر شده است. البته ادبیات اعتراض هم جریان دارد. اما شعری که بر آمده از نحله های فکری و فلسفی چه نحله های فلسفی مثبت چه منفی بسیار کم دیده می شود. هر چند به صورت معدودی چنین جریانی هم وجود دارد. از این رو می شود گفت مولفه های مشترک در شعر شاعران جو.ان بسیار وجود دارد.
این شاعر در خصوص یکی از آسیب های شعر این دوره تصریح کرد: امروز شاعران بسیاری از همدیگر تاثیر فوق العاده ای می پذیرند. هر شاعری یک جهان بینی بالغ که با جهان بینی دیگران نقاط تمایز بیشتری داشته باشد، ندارد. این در حالی است که در گذشته این طور نبوده و شعرا هر کدام از یک جهان بینی خاصی حرف می زدند و تنوع بسیاری دیده می شد.
امیر مرزبان درباره فرم و قالب شعر کنونی گفت: امرز از نظر زبان شعری این طور نیست که بتوانیم بگوییم هر شاعری توانسته است به یک تشخص زبانی رسیده است. در باره قالب هم که من این واژه را خیلی نمی پسندم و وازه شکل را مناسب تر می دانم باید بگویم که قالب و شکل هم به خود افراد بر می گردد و علایقی که دارند. افرادی که به شعر نیمایی علاقه دارند با افرادی که غزل سرا هستند از نظر دیدگاه ها متمایزند.
وی در ادامه افزود: اما در خصوص فرم و قالب هم باید بگویم که قالب ها بسیار نزدیک هم هستند و تنوعی وجود ندارد. بعد از انقلاب تا حدی چهار پاره و ترانه هم علاوه بر غزل به کار گرفته شد اما در همین ها هم تنوعی دیده نمی شود.
این شاعر درباره تاثیر جشنواره ها در روند شعر جوان گفت: جشنواره ها در ذات خود مثبت هستند. اما یک نقص بسیار بزرگ متوجه جشنواره هاست.
وی ادامه داد: اما این نقص متوجه برگزار کنندگان نیست بلکه دقیقا به شرکت کنندگان بر می گردد. عده ای به دلیل فراوانی جشنواره ها به دیده محل کسب به آن ها نگاه می کنند و همه هم و غم خود را صرف سرودن شعر جشنواره ای می کنند تا جایزه ببرند.
مرزبان در نهایت در خصوص فراوانی تعداد جشنواره ها گفت: در یک سال ما در حدود صد الی دویست تا جشنواره های مختلف شعر داریم. به نظرم باید این تعداد کم شده و یکی دو تا جشنواره مادر باشد که بتواند تاثیرگذار باشد و در ضمن فضای شعر جشنواره ای نیز برچیده شود.
اشتراک‌گذاری:لینک کوتاه: https://zanjan.hozehonari.ir/s/WBHQ6FA
نظرات
در حال بارگذاری…
منبع: zanjan.hozehonari.ir