زنجان
← همه اخبار
داشتن دل پاک، شرط لازم سرودن شعر آیینی است
۲۳ دی ۱۳۹۳کد خبر: 33229۲
به گزارش پایگاه خبری حوزه هنری، یکی دیگر از سلسله نشست‌های انجمن شعر آیینی با حضور یوسفعلی میرشکاک، علی انسانی، محمود حبیبی کسبی، مهدی رحیمی، قادر طراوت‌پور و جمعی از شاعران مطرح آیینی کشور، روز یک شنبه بیست و یکم دی ماه در سالن سلمان هراتی حوزه هنری برگزار شد.
در ابتدای این نشست، علی انسانی دو غزل از دیوان بیدل دهلوی را برای حضار خواند و سپس همراه با میرشکاک به اختصار به تفسیر بیت به بیت این غزل‌ها پرداختند.
انسانی در ادامه بر لزوم مطالعه آثار بزرگان تاکید کرد و گفت: بنده همیشه گفته‌ام و یک بار دیگر به شاعران جوان توصیه می‌کنم که راهی جز خواندن و تأمل در شعر بزرگان و به حافظه سپردن شعر آن‌ها نیست و باید بدانیم بسیاری از شعرای بزرگ خودشان نیز از سایر بزرگان دیگر، چندین هزار بیت حفظ کرده‌اند که بدین مرتبه رسیده‌اند.
شاعر مجموعهٔ «چراغ صاعقه»، داشتن دل پاک را برای سرودن شعر آیینی شرط لازم دانست اما خاطرنشان کرد: بدون سرمایهٔ ادبی لازم نمی‌توان در این مسیر راه به جایی برد و شاعر باید برای گذشتن از این مسیر از تجربه‌های بزرگان شعر بهره کافی و وافی را ببرد و تنها با دل پاک نمی‌توان به موفقیت چشم گیری در این عرصه دست پیدا کرد.
انسانی در ادامه با اشاره به قدرت سخنوری شاعران کهن، تاکید کرد: بزرگان گلایه و سپاس، شوخی و عزاداری و به طور کلی هر کدام از حالات خود را به زبان شعر بیان می‌کردند و همین امر به آن ها کمک می‌کرد که همیشه در حال رشد باشند و شاعران جوان نیز باید همین مسیر را در سرودن شعر دنبال کنند و اگر تا به حال این گونه عمل نمی‌کردند، از امروز باید برای استحکام کارشان به این طریق عمل کنند.
وی پس از قرائت قصیده‌ای در مدح امام هادی (ع)، با اشاره به این بیت منزوی «زَهرهٔ سقراط با ما نیست رویاروی مرگ/ ورنه جام روزگار از شوکران، سرشار شد» ابراز داشت: همین بیت منزوی نشان می‌دهد که او دستی در تاریخ داشته است و به چه میزان در این زمینه تامل کرده است و شاعران جوان باید به این مسئله توجه ویژه‌ای داشته باشند که برای شاعری باید به همه عوالم سر بزنند و تنها به شعر خواندن صرف بسنده نکنند!
در ادامه این نشست، یوسفعلی میرشکاک یکی دیگر از اساتید حاضر در جلسه، با اشاره به قدرت بیدل در زبان و بیان احساسات شاعرانه، با زبانی طنز رو به حضار کرد و گفت: بنده معتقدم اگر بنا بود برای دستگاه شعر و شاعری محکمه‌ای متصور شویم، به جرئت می‌توان همهٔ شاعران بعد از بیدل را به نوعی در این محکمه حاضر کرد تا خودشان بیایند توضیح بدهند به چه جرئتی بعد از او توانستند به سمت این هنر بیایند و نام خودشان را شاعر بگذارند!
شاعر مجموعهٔ «قلندران خلیج» در پاسخ یکی از حاضرین جلسه که پرسیده بود چگونه دیوان بزرگان را بخوانیم، ابراز داشت: به طور کلی به دو صورت می‌توان در شعر قدما غور کرد. یکی این که دیوان اساتید را هر روز ورق بزنیم و هر بار چند شعر از آن‌ها را به خاطر بسپریم و دیگر این که مثل بزرگان امروز، نظیر شفیعی کدکنی، بدون توجه به عاطفه حاکم بر اثر تنها در ساختمان شعر مفاخر فارسی تامل کنیم که البته هر دو روش در نهایت در ناخودآگاه شاعرانه ما اثر لازم را می‌گذارد و در شعرهای ما نمود پیدا می‌کند.
وی در همین زمینه اضافه کرد: محفل‌های دیوان خوانی را با دوستان خودتان برپا کنید و بدانید که بسیاری از بزرگان ما نظیر علی معلم دامغانی نیز همین کار را می‌کردند. به طوری که هر جا کسی به دیدار او می‌رفت، ایشان پس از گفت‌و‌گوی اولیه مبنای بحث و گفت و گو را خواندن دیوان اساتید قرار می‌دادند و از وقت خودشان به نحو احسن بهره می‌بردند.
سپس میرشکاک پس از شنیدن یکی از غزل‌های حضار، با اشاره به سبک خراسانی و ویژگی‌های آن تاکید کرد: منطق شعر با منطق گفتار متفاوت است و شاعران جوان باید این منطق را یاد بگیرند که بتوانند از عهده کلام بربیایند. زبان شعر ساحتی است که نباید به سادگی از آن گذشت و به همان اندازه که معنا مهم است بیان نیز از اهمیت بالایی برخوردار است و فرم و محتوا به یک اندازه باید جدی گرفته شود.
یوسفعلی میرشکاک در ادامه با اشاره به سختی راه شاعری و سیر و سلوک این مسیر گفت: اصولا شاعری خون دل خوردن دمادم است و کسی که پا در این ورطه می‌گذرد باید خودش را برای همه چیز آماده کند. البته چراغ روشن این راه همین شعر آیینی و قلم زدن برای اهل بیت است، چرا که امام صادق (ع) فرمودند: شعر گفتن، جان دادن است، اما جان دادن برای ما اهل بیت رواست.
گفتنی است، نشست شعر آیینی هر هفته یک شنبه با حضور یوسفعلی میرشکاک و علی انسانی و سایر شاعران مطرح آیینی کشور در سالن سلمان هراتی حوزه هنری برگزار می‌شود و شرکت در این جلسه برای عموم علاقه مندان و شاعران آزاد است.
انسانی در ادامه بر لزوم مطالعه آثار بزرگان تاکید کرد و گفت: بنده همیشه گفته‌ام و یک بار دیگر به شاعران جوان توصیه می‌کنم که راهی جز خواندن و تأمل در شعر بزرگان و به حافظه سپردن شعر آن‌ها نیست و باید بدانیم بسیاری از شعرای بزرگ خودشان نیز از سایر بزرگان دیگر، چندین هزار بیت حفظ کرده‌اند که بدین مرتبه رسیده‌اند.
شاعر مجموعهٔ «چراغ صاعقه»، داشتن دل پاک را برای سرودن شعر آیینی شرط لازم دانست اما خاطرنشان کرد: بدون سرمایهٔ ادبی لازم نمی‌توان در این مسیر راه به جایی برد و شاعر باید برای گذشتن از این مسیر از تجربه‌های بزرگان شعر بهره کافی و وافی را ببرد و تنها با دل پاک نمی‌توان به موفقیت چشم گیری در این عرصه دست پیدا کرد.
انسانی در ادامه با اشاره به قدرت سخنوری شاعران کهن، تاکید کرد: بزرگان گلایه و سپاس، شوخی و عزاداری و به طور کلی هر کدام از حالات خود را به زبان شعر بیان می‌کردند و همین امر به آن ها کمک می‌کرد که همیشه در حال رشد باشند و شاعران جوان نیز باید همین مسیر را در سرودن شعر دنبال کنند و اگر تا به حال این گونه عمل نمی‌کردند، از امروز باید برای استحکام کارشان به این طریق عمل کنند.
وی پس از قرائت قصیده‌ای در مدح امام هادی (ع)، با اشاره به این بیت منزوی «زَهرهٔ سقراط با ما نیست رویاروی مرگ/ ورنه جام روزگار از شوکران، سرشار شد» ابراز داشت: همین بیت منزوی نشان می‌دهد که او دستی در تاریخ داشته است و به چه میزان در این زمینه تامل کرده است و شاعران جوان باید به این مسئله توجه ویژه‌ای داشته باشند که برای شاعری باید به همه عوالم سر بزنند و تنها به شعر خواندن صرف بسنده نکنند!
در ادامه این نشست، یوسفعلی میرشکاک یکی دیگر از اساتید حاضر در جلسه، با اشاره به قدرت بیدل در زبان و بیان احساسات شاعرانه، با زبانی طنز رو به حضار کرد و گفت: بنده معتقدم اگر بنا بود برای دستگاه شعر و شاعری محکمه‌ای متصور شویم، به جرئت می‌توان همهٔ شاعران بعد از بیدل را به نوعی در این محکمه حاضر کرد تا خودشان بیایند توضیح بدهند به چه جرئتی بعد از او توانستند به سمت این هنر بیایند و نام خودشان را شاعر بگذارند!
شاعر مجموعهٔ «قلندران خلیج» در پاسخ یکی از حاضرین جلسه که پرسیده بود چگونه دیوان بزرگان را بخوانیم، ابراز داشت: به طور کلی به دو صورت می‌توان در شعر قدما غور کرد. یکی این که دیوان اساتید را هر روز ورق بزنیم و هر بار چند شعر از آن‌ها را به خاطر بسپریم و دیگر این که مثل بزرگان امروز، نظیر شفیعی کدکنی، بدون توجه به عاطفه حاکم بر اثر تنها در ساختمان شعر مفاخر فارسی تامل کنیم که البته هر دو روش در نهایت در ناخودآگاه شاعرانه ما اثر لازم را می‌گذارد و در شعرهای ما نمود پیدا می‌کند.
وی در همین زمینه اضافه کرد: محفل‌های دیوان خوانی را با دوستان خودتان برپا کنید و بدانید که بسیاری از بزرگان ما نظیر علی معلم دامغانی نیز همین کار را می‌کردند. به طوری که هر جا کسی به دیدار او می‌رفت، ایشان پس از گفت‌و‌گوی اولیه مبنای بحث و گفت و گو را خواندن دیوان اساتید قرار می‌دادند و از وقت خودشان به نحو احسن بهره می‌بردند.
سپس میرشکاک پس از شنیدن یکی از غزل‌های حضار، با اشاره به سبک خراسانی و ویژگی‌های آن تاکید کرد: منطق شعر با منطق گفتار متفاوت است و شاعران جوان باید این منطق را یاد بگیرند که بتوانند از عهده کلام بربیایند. زبان شعر ساحتی است که نباید به سادگی از آن گذشت و به همان اندازه که معنا مهم است بیان نیز از اهمیت بالایی برخوردار است و فرم و محتوا به یک اندازه باید جدی گرفته شود.
یوسفعلی میرشکاک در ادامه با اشاره به سختی راه شاعری و سیر و سلوک این مسیر گفت: اصولا شاعری خون دل خوردن دمادم است و کسی که پا در این ورطه می‌گذرد باید خودش را برای همه چیز آماده کند. البته چراغ روشن این راه همین شعر آیینی و قلم زدن برای اهل بیت است، چرا که امام صادق (ع) فرمودند: شعر گفتن، جان دادن است، اما جان دادن برای ما اهل بیت رواست.
گفتنی است، نشست شعر آیینی هر هفته یک شنبه با حضور یوسفعلی میرشکاک و علی انسانی و سایر شاعران مطرح آیینی کشور در سالن سلمان هراتی حوزه هنری برگزار می‌شود و شرکت در این جلسه برای عموم علاقه مندان و شاعران آزاد است.
اشتراک‌گذاری:لینک کوتاه: https://zanjan.hozehonari.ir/s/9QZ3UD6
نظرات
در حال بارگذاری…
منبع: zanjan.hozehonari.ir