حوزه هنری به دلیل داشتن فضای معنوی و مذهبی مرا به خود جلب کرد

این هنرمند در خصوص سبک کارخود افزود: برای من سبک خیلی مهم نیست. به نظر من سبک تابع جهان بینی نقاش است باید دید که آن جهان بینی چه سبکی با خود می آورد. سبک را بیشتر کارشناسان و منتقدین نام گذاری کردند. مهم این است که نقاش وفادار به حالات درونی خودش باشد.
وی ادامه داد: زمانی که وارد هنرستان شدم مکتب های مختلفی مانند رئال، کوبیسم و ... را کار کردم. در آن زمان پست امپرسیونیسم و اکسپرسیونیسم خیلی رایج بود. اما سبک مورد علاقه ام سمبولیک است به دلیل اینکه سمبولیک بیان کننده پیچیده ترین حالات فکری و روحی هنرمند است.
این نقاش از حافظ به عنوان یکی از هنرمندان سمبولیک نام برد و بیان کرد: مثلا در اشعار حافظ چند واژه کلیدی مثل پیر مغان، زلف پریشان و ... است که دقیقا به همان معنایی که در ظاهر می بینیم، نیامده اند. سمبولیک یعنی غیر از معنای ظاهری در باطن معنای دیگری می دهد.
این نقاش در پاسخ به این سوال که مخاطبان با کارهای انتزاعی ارتباط بیشتری می گیرند یا با آثار فیگوراتیو ، گفت: بستگی به نوع مخاطب دارد. به نظر من مخاطب عام با هنر انتزاعی به علت ابهام زیادی که در آثار وجود دارد، ارتباط چندانی نمی گیرد و بیشتر دانشجویان و دانشگاهیان که هنر را برای هنر تعریف می کنند تمایل به این گونه آثار دارند و به این سمت کشیده می شوند. در حال حاضر می شود گفت که مکتب خاصی در هنر نقاشی رهبری نمی کند. به دلیل اینکه گرایشات فوق العاده متعددی در این زمینه وجود دارد.
پتگر با بیان اینکه فردیت هنرمند باید در آثارش حفظ شود ادامه داد: نقاش باید هر سبکی را که دوست دارد کار کند ولی فردیت خود را در کار نشان دهد. ما باید به ریشه های فرهنگی خودمان هم دقت داشته باشیم. مثلا نگارگری ما از نگارگری چین گرفته شده است اما به بیان و زبان ایرانی بیان شده است یا در عرصه خوشنویسی خط کوفی را همپای خط نستعلیق رساندند ولی در آن خصلت و بلوغ ایرانی را نشان دادند. حتی من کوبیسم را در ایران نقاشی های قالی می بینم که به نوعی کوبیسم ایرانی است. نقدی که من به هنرمندان امروز دارم این است که در کارهایشان توجه چندانی به ریشه های ما ندارند.
این هنرمند فعال در حوزه هنری اظهار داشت: من نقاشی را با رئالیسم شروع کردم. بعدها برای خلاقیت در کارهایم به سمت نگارگری رفتم. در واقع نگارگری و نقاشی غربی را تلفیق کردم. نقاشی غربی را تا جایی که به هدف های ما لطمه نزند نمی شود نادیده گرفت. می شود از هنر غرب هم استفاده کرد و در کارها آورد. البته در بخش خلاقانه هنر نیازی به تقلید نیست زیرا زمینه هایش در خود ما نیز وجود دارد.
وی در پایان گفت: به نظر من خلاقیت در کارها وجود دارد اما هنرمند مادی شده است به جای اینکه درونش تغییر کند، انقلاب هنر را در ابزار و مواد جستجو می کند لذا به بن بست می رسد. هنرمند اگر انقلاب درونی کند کارهای او متفاوت خواهد شد و اگر نقاشی به عنوان جوهره کار نقاش باشد اثر هنری خوبی به وجود می آید. وقتی یک تابلوی نقاشی تمام می شود به نوعی تبدیل به یک شعر مجسم می شود.