جای خالی امیر ادبیات انقلاب

تا قبل از شروع مراسم تشیع پدر ادبیات انقلاب اسلامی تصور می کردم به دلیل دیدار و تعامل نزدیکی که با این نویسنده داشته ام این طور از نبودش متاثر شده ام، اما سخن گفتن با حاضران در مراسم، نویسندگان، مسوولان فرهنگی و هنری، سینماگران و اهالی رسانه باعث می شود اطمینان پیدا کنم که فردی چیزی بیش از یک پیشکسوت داستان نویس و معلم ادبیات متعهد بود.
حتی کسانی که چند دیدار کوتاه با او داشته اند به طرزی شگفت مجذوب این مرد شده اند، گویا جاذبه ایی نهفته در وی وجود داشت که هر انسانی را به ذوق و تحسین وا می داشت. رفتار مهربانانه فردی که همیشه توام با تواضع و فروتنی بود در این زمانه بسیار کمیاب می نمود و او چون گهری کمیاب هر بیننده ای را مجذوب می کرد.
اشک هایی که بر سر پیکر مرحوم امیر حسین فردی ریخته می شد و صدای گریه هایی که از ته دل ها می آمد؛ هر کسی که در مراسم حضور داشت می توانست این فضا را احساس کند.
امیر حسین فردی در میان اشک و آه ها و حسرت های دوستداران واقعی اش که از طیف های مختلف بودند در قطعه هنرمندان بهشت زهرا به خاک سپرده شد و وداعی با شکوه با این مرد پر خاطره صورت گرفت. وداع با مردی که بسیاری کودکی شان را با او و کیهان بچه ها سپری کردند، بسیاری درس ادبیات و تعهد و عشق به ولایت و انقلاب اسلامی را در مسجد جواد الائمه از وی آموختند و بسیاری نیز همراه فعالیت های پر شور و خستگی ناپذیرش در مرکز آفرینش های ادبی حوزه هنری بودند.
فردی به حق برگردن ادبیات انقلاب اسلامی حق پدری دارد و حضور پر شکوه اهالی ادبیات و هنر در مراسم تشیع وی نیز گواهی جایگاه والایش در بین هنرمندان متعهد کشورمان بود. بی شک قلب فردی تا آخرین لحظه برای انقلاب اسلامی، آرمان های امام راحل (ره) و رهنمود های مقام معظم رهبری تپید.
روحش شاد...