به یاد کربلا باش / سمیرا قطب

مامان واسه داداشی لباس سیاه پوشیده یه سربند یا حسین برای اون خریده
یه پیرهن سیاهم  برای من پوشیده پیرهنی که روی اون یه قنداقه کشیده
قنداقه ی یه بچه اندازه ی داداشی با تیری که خورده بِش خونی شده نقاشی
مامان میگه این بچه یه غنچه ی پرپره چونکه خیلی کوچیکه اسمش علی اصغره
بابای اون امامه امامِ سوم ما همون که با بچه هاش رفته بودن کربلا
مامان میگه که اونجا  مردم دو دسته بودن یه عده ای خوب خوب یه عده ای هم دشمن
دشمنایی که حتی بچه ها رو می زدن آدمای دروغگو با هر چی خوبه بدن
با اینکه تشنه بودن آب و رو اونها بستن قلب امام حسین و این آدما شکستن
امام حسین و کشتن چادرا رو سوزوندن بچه های کوچیک و روی زمین کشوندن
وقتی مامانی میگه قصه ی کربلا رو می ریزه اشک از چشاش پاک می کنه اونا رو
بهم میگه کربلا یه قصه ی پُر غمه هر چی که واست بگم از غم اون، باز کمه
دست هم و می گیریم من و مامان و داداش مامان میگه همیشه به یاد کربلا باش
میگه واسه همینه که همه غصه دارن مادرا بچه ها رو حسینه میارن
قنداقه ی بچه ها  رو دستای مادراست مامان میگه دلامون حالا توی کربلاست