بخاطرعشق

صحنه را چشم خـدا غـمزده رؤیت می کرد
دشت را حال تو صحـرای قـیامت می کرد

ماه! از بسکه سراپای تو بوسیدن داشت
تیر با تیر سر بوسه رقـابت می کرد

در مصاف تن بی دست تو هـر کس که رسید
کاش تـنها به دو سه ضربه قـناعـت می کرد

جهلشان تا به کجا بود که هـر ملعـونی
پـیش از ضربه زدن نیت قـربت می کرد!

زخم یک دو سه وَ صدها و هزاران، آنقـدر
که تـنت داشت به درد هـمه عادت می کرد

آب در داغـترین روز ِ ازل تا به ابد
به ترک های لبت داشت حسادت می کرد

از همان خیمه تو دستور اگر می دادی
که : به این سمت بیا، آب اطاعت می کرد

ساقی ِ مشک به دوش ِ به دل ِ آب زده!
تـشنه جان دادنت از عـشق دلالت می کرد

داغـت آنـقـدر بزرگ است که کم آوردیم
کاش اینبار خـدا ذکر مصیبت می کرد

آرشیو اشعار>>>