زنجان
← همه اخبار
بازخوانی فرازهایی از سخنان حضرت آیت الله العظمی بهجت مرتبط با وقایع جاری در غزه
۳۱ تیر ۱۳۹۳کد خبر: 32844۳
آیا رواست نسبت به برادران و خواهرانمان که در زیر آتش هستند چنین بى تفاوت و غیر مضطرب باشیم؟! آیا می شود قلب حضرت ولى عصر(عج) محزون باشد و ما خوشحال؟!
1- چه قدر رحمت خداوند شامل حال کسانی است که بی تفاوت نباشند و برای رفع این همه ابتلائات و بلاهایی که مسلمانان و بر اهل ایمان وارد می شود، گریه و تضرع و ابتهال کنند! (در محضر بهجت: ج1/ شماره 187
2- آیا درست است که ما راحت بنشینیم و نظاره‌گر باشیم و برادران و خواهران ایمانی ما در دست ظالمان گرفتار باشند؟! ... آیا مى‌شود رییس و مولاى ما حضرت ولى عصر عجّل اللّه تعالى فرجه الشّریف محزون باشد، و ما خوشحال باشیم؟!» (در محضر بهجت، ج2/ شماره267
3- وقتى بلایى مانند وبا در نجف پیدا می شد، حتّى در بازارها هم گاهى مجالس روضه خوانى و توسل برقرار مى شد، ولى ما مثل آدمهاى مأیوس و ناامید، گویا نمى خواهیم از این درِ رحمت داخل شویم و براى رفع بلا و گرفتارىها به حضرات معصومین ـ علیهم السّلام ـ متوسّل شویم! آیا امروز براى رفع بلاها غیر از تضرّعات و دعاى صادق همراه با توبه و توسل، راه دیگرى داریم؟! مسلمانها و برادران و خواهران ما در زیر آتش دشمن در چه حالى هستند، و ما در چه حال؟! آیا روا است که چنین بى تفاوت و غیر مضطرب باشیم؟!
4- آیا اوضاع این‌ها نشان نمی‌دهد که بهایم‌اند؟! وگرنه انسان چنین کاری می‌کند؟ بنابراین، ما نباید تابع آن‌ها باشیم و نباید بر اساس خواسته‌ی آن‌ها عمل کنیم، و نباید آن‌ها را دوست داشته باشیم و نباید با آن‌ها هم‌پیمان شویم. مگر همین آمریکا نبود که با داخله‌ی خود جنگید؟! ولی ما در مدح و ثنای این‌ها زیارت‌نامه درست می‌کنیم که به کره‌ی ماه رفته، فرشته‌اند و .... امروز هر کس نماز بخواند و برای رفع ابتلائات مسلمانها بعد از نماز دعا نکند، معلوم می‌شود برای رفاه حال دنیای خود هم قاصر بلکه مقصر است، در امر آخرت که هیچ! «من أصبَحَ و لم‌یهتمَّ بأمورِ المسلمینَ فلَیسَ بمسلمٍ.» هر کس صبح کند و به امور مسلمانان اهتمام نورزد، مسلمان نیست. از خدا بخواهیم که هر فرد مسلمان و هر کس که به حکم مسلمان است و یا از اعقاب او شخص مسلمان پیدا می‌شود، از بلاها و گرفتاری‌ها در امان باشد! [در محضر بهجت/ج2/کلام1668]
5- عاجزترین مردم کسى است که از دعا کردن عاجز باشد! («أَعْجَزُ النّاسِ، مَنْ عَجَزَ عَنِ الدُّعاءِ.») و مؤفّق کسى است که دعایش با شرایط، یعنى به شرط توبه و صادقانه و حقیقى و مستمرّ باشد، و در صورت تأخیر در اجابت نا امید نشود و دست از دعا و تضرّع و التماس برندارد و مأیوس نشود، زیرا یأس از رحمت خدا و استجابت، از بلایى که براى برطرف شدن دعا مى کند، بدتر است. از آیه ى شریفه: «فَلَوْلاَآ إِذْ جَآءَهُم بَأْسُنَا تَضَرَّعُواْ وَلَـکِن قَسَتْ قُلُوبُهُمْ؛ پس اى کاش که وقتى بلا و سختى ما به آنان مى رسید، تضرّع مى کردند؛ لیکن دل هاى آنان سخت گردیده است.» استفاده مى شود که در مقابل تضرّع، قساوت قلب است! البته تضرع و دعا، نه آن وقت که خانه ى ما را خراب مى کنند، بلکه الآن هم که خانه هاى برادران و خواهران دینى ما را خراب مى کنند، باید دعا کنیم؛ زیرا خانه ى برادران دینى مثل خانه ى خود ما است. خدا کند که به دواى درد خود در این مواقع مُلْهَم شویم. (سایت آیت الله بهجت)
2- آیا درست است که ما راحت بنشینیم و نظاره‌گر باشیم و برادران و خواهران ایمانی ما در دست ظالمان گرفتار باشند؟! ... آیا مى‌شود رییس و مولاى ما حضرت ولى عصر عجّل اللّه تعالى فرجه الشّریف محزون باشد، و ما خوشحال باشیم؟!» (در محضر بهجت، ج2/ شماره267
3- وقتى بلایى مانند وبا در نجف پیدا می شد، حتّى در بازارها هم گاهى مجالس روضه خوانى و توسل برقرار مى شد، ولى ما مثل آدمهاى مأیوس و ناامید، گویا نمى خواهیم از این درِ رحمت داخل شویم و براى رفع بلا و گرفتارىها به حضرات معصومین ـ علیهم السّلام ـ متوسّل شویم! آیا امروز براى رفع بلاها غیر از تضرّعات و دعاى صادق همراه با توبه و توسل، راه دیگرى داریم؟! مسلمانها و برادران و خواهران ما در زیر آتش دشمن در چه حالى هستند، و ما در چه حال؟! آیا روا است که چنین بى تفاوت و غیر مضطرب باشیم؟!
4- آیا اوضاع این‌ها نشان نمی‌دهد که بهایم‌اند؟! وگرنه انسان چنین کاری می‌کند؟ بنابراین، ما نباید تابع آن‌ها باشیم و نباید بر اساس خواسته‌ی آن‌ها عمل کنیم، و نباید آن‌ها را دوست داشته باشیم و نباید با آن‌ها هم‌پیمان شویم. مگر همین آمریکا نبود که با داخله‌ی خود جنگید؟! ولی ما در مدح و ثنای این‌ها زیارت‌نامه درست می‌کنیم که به کره‌ی ماه رفته، فرشته‌اند و .... امروز هر کس نماز بخواند و برای رفع ابتلائات مسلمانها بعد از نماز دعا نکند، معلوم می‌شود برای رفاه حال دنیای خود هم قاصر بلکه مقصر است، در امر آخرت که هیچ! «من أصبَحَ و لم‌یهتمَّ بأمورِ المسلمینَ فلَیسَ بمسلمٍ.» هر کس صبح کند و به امور مسلمانان اهتمام نورزد، مسلمان نیست. از خدا بخواهیم که هر فرد مسلمان و هر کس که به حکم مسلمان است و یا از اعقاب او شخص مسلمان پیدا می‌شود، از بلاها و گرفتاری‌ها در امان باشد! [در محضر بهجت/ج2/کلام1668]
5- عاجزترین مردم کسى است که از دعا کردن عاجز باشد! («أَعْجَزُ النّاسِ، مَنْ عَجَزَ عَنِ الدُّعاءِ.») و مؤفّق کسى است که دعایش با شرایط، یعنى به شرط توبه و صادقانه و حقیقى و مستمرّ باشد، و در صورت تأخیر در اجابت نا امید نشود و دست از دعا و تضرّع و التماس برندارد و مأیوس نشود، زیرا یأس از رحمت خدا و استجابت، از بلایى که براى برطرف شدن دعا مى کند، بدتر است. از آیه ى شریفه: «فَلَوْلاَآ إِذْ جَآءَهُم بَأْسُنَا تَضَرَّعُواْ وَلَـکِن قَسَتْ قُلُوبُهُمْ؛ پس اى کاش که وقتى بلا و سختى ما به آنان مى رسید، تضرّع مى کردند؛ لیکن دل هاى آنان سخت گردیده است.» استفاده مى شود که در مقابل تضرّع، قساوت قلب است! البته تضرع و دعا، نه آن وقت که خانه ى ما را خراب مى کنند، بلکه الآن هم که خانه هاى برادران و خواهران دینى ما را خراب مى کنند، باید دعا کنیم؛ زیرا خانه ى برادران دینى مثل خانه ى خود ما است. خدا کند که به دواى درد خود در این مواقع مُلْهَم شویم. (سایت آیت الله بهجت)
اشتراک‌گذاری:لینک کوتاه: https://zanjan.hozehonari.ir/s/GZG4H7R
نظرات
در حال بارگذاری…
منبع: zanjan.hozehonari.ir